قرآن از آنها نيز مى‌گذرد و بر فرشتگان مقرّب، گذر مى‌كند. آنان مى‌گويند: او از ماست. تا اين كه به پيشگاه پروردگار عزّت مى‌رسد و مى‌گويد: پروردگارا! من باعث شدم كه فلانى فرزند فلانى در دنيا روزهاى گرمش را به تشنگى بگذراند و شب‌هايش را به بيدارى [و عبادت‌] سپرى كند. فلانى فرزند فلانى نيز نه به خاطر من در روزهاى گرم، تشنگى تحمّل كرد و نه شب‌هايش را به بيدارى [و عبادت‌] گذراند.

پس خداوند- تبارك و تعالى- مى‌فرمايد: «آنان را به جايگاه‌هايشان در بهشت ببر».

پس قرآن، حركت مى‌كند و آنان به دنبالش مى‌روند. آن گاه به مؤمن مى‌گويد: [مرا] بخوان و بالا برو. او مى‌خواند و بالا مى‌رود، تا اين كه هر مردى از ايشان به منزلى كه برايش در نظر گرفته شده است، مى‌رسد و در آن جا اقامت مى‌گزيند.

١١٦٠. امام صادق عليه السلام‌: چون خداوند عز و جل اوّلين و آخرينِ خلايق را [در محشر] گرد آورْد، ناگاه شخصى را- كه زيباروتر از او هرگز ديده نشده است- مى‌ببينند كه مى‌آيد. مؤمنان با ديدن او- كه همان قرآن است- مى‌گويند: اين از ماست. او زيباترين موجودى است كه ديده‌ايم.

قرآن چون به مؤمنان مى‌رسد، از ايشان مى‌گذرد. سپس شهدا به او مى‌نگرند، تا اين كه به آخرين نفر ايشان مى‌رسد و از آنها نيز مى‌گذرد. شهدا مى‌گويند: اين، قرآن است. قرآن از آنها نيز مى‌گذرد تا به پيامبران مُرسَل مى‌رسد. آنها نيز مى‌گويند: اين، قرآن است. قرآن از آنها هم مى‌گذرد و به فرشتگان مى‌رسد. فرشتگان مى‌گويند: اين، قرآن است. قرآن از ايشان هم مى‌گذرد تا به سمت راست عرش مى‌رسد و در آن جا قرار مى‌گيرد. خداوندِ جبّار مى‌فرمايد: «به عزّت و جلالم و بلندىِ جايگاهم، سوگند كه هر كس تو را [در دنيا] گرامى داشته است، امروز گرامى‌اش مى‌دارم و هر كس تو را خوار داشته است، خوارش مى‌دارم».

١١٦١. امام صادق عليه السلام‌: در روز قيامت، سه گونه دفتر وجود دارد: دفترى كه در آن، نعمت‌ها ثبت شده اند، دفترى كه كارهاى نيك در آن ثبت اند، و دفترى كه بدى‌ها در آن ثبت اند. پس دفتر نعمت‌ها و دفتر نيكى‌ها را با هم مقابله مى‌كنند، نعمت‌ها همه نيكى‌ها را در بر مى‌گيرند، و دفتر بدى‌ها و گناهان باقى مى‌ماند. آن گاه، آدمى‌زاده مؤمن را براى حسابرسى مى‌خوانند. در اين هنگام، قرآن با زيباترين چهره، پيشاپيش او حركت مى‌كند