شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٣ - ٥/ ١٠ طواسين قرآن

٨٩١. امام صادق عليه السلام: «حا ميم» ها، گل‌هاى خوش‌بوى قرآن اند. پس هر گاه آنها را خوانديد، خدا را براى حفظ و قرائت آنها، بسيار سپاس گوييد. بنده، هنگامى كه [به نماز] مى‌ايستد و «حا ميم» ها را مى‌خواند، از دهانش خوش‌بوتر از مُشك پُر بو و عَنبر، خارج مى‌شود، و خداوند عز و جل بر تلاوت كننده و خواننده آنها، رحمت مى‌آورد، و به همسايگان و دوستان و آشنايان و همه خويشاوندان و نزديكانش، رحم مى‌كند، و در قيامت، عرش و كرسى و فرشتگان مقرّب خدا، برايش طلب آمرزش مى‌كنند.

٥/ ١٠: طَواسين قرآن‌[١]

٨٩٢. امام زين العابدين عليه السلام‌- آن جا كه در دعاى خود از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ياد مى‌كند-: و كتابِ فرو فرستاده به سوى او، و سَبْع مَثانىِ وحى شده به او را به وى اختصاص دادى و آن را «قرآن» ناميدى، و لقب «فرقان بزرگ» را بر وى نهادى، و تو- كه نامت بزرگ است-، فرمودى: «هر آينه، به تو سَبْع مَثانى و قرآن بزرگ را عطا كرديم»، و تو- كه سخنت بِشْكوه است-، آن گاه كه به نام‌هايى خاص، ويژه‌اش گردانيدى، به او فرمودى:

«طا. ها! ما قرآن را بر تو فرو نفرستاديم كه به رنج در افتى» و تو- كه فرموده‌ات ارجمند است-، فرمودى: «يا. سين! سوگند به قرآن حكمت‌آموز»، و تو- كه نام‌هايت مقدّس اند-، فرمودى: «صاد! سوگند به قرآنِ پُراندرز»، و تو- كه نعمت‌ها و الطافت، بزرگ اند-، فرمودى: «قاف! سوگند به قرآنِ باشُكوه».

پس او را به اين ممتاز گردانيدى كه به وى سوگند خوردى- آن گاه كه نامش را بُردى- و قرآن را در كنارش نهادى. بنا بر اين، هر مورد سوگندى كه در كتابت آمده و قرآن به دنبال آن ياد شده، نام اوست. اين، شرافتى است كه وى را بِدان، سرفراز كرده‌اى و فضيلتى است كه ارمغان وى قرار داده‌اى. زبان‌ها و فهم‌ها از بيان مراد تو

[١] سوره هايى كه با طا سين آغاز مى شوند.