شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٥ - ٥/ ٣ قلب قرآن و گل خوشبوى آن

٨٦٤. الأمالى، طوسى- به نقل از قاسم بن عبد الرحمان‌-: ابو امامه صُداى باهِلى روايت كرد كه شنيد [م‌] على بن ابى طالب- كه درودهاى خدا بر او باد- مى‌فرمايد: «گمان نمى‌كنم مردى كه اسلام را فهميده باشد و در اسلام، متولّد شده باشد، سياهىِ شبى را به صبح ببَرَد».

من (قاسم) گفتم: منظور از سياهىِ شب چيست، اى ابو امامه؟

گفت: يعنى همه شب را، تا اين كه اين آيه را خواند: «اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ» و آيه را تا «الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ» خوانْد. سپس فرمود: «زيرا اگر مى‌دانستيد كه اين آيه (/ در اين آيه) چيست، در هيچ حالى، خواندن آن را ترك نمى‌كرديد. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به من خبر داد و فرمود:" آية الكرسى، از گنجى در زير عرش، به من داده شد و به هيچ پيامبرى پيش از من، داده نشده است"».

[سپس‌] على عليه السلام فرمود: «از آن زمان كه اين مطلب را از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شنيدم، هرگز شبى را بدون خواندن آن به صبح نبرده‌ام».[١]

٨٦٥. معانى الأخبار- به نقل از ابو ذر-: پيامبر خدا- كه درود خدا بر او و خاندانش باد-، در مسجد بود كه به حضور ايشان رسيدم و گفتم: كدام يك از آياتى كه خدا بر تو نازل كرده، باعظمت‌ترين آيه است؟

فرمود: «آية الكرسى».

آن گاه فرمود: «اى ابو ذر! آسمان‌هاى هفتگانه، در برابر كرسى، جز همانند حلقه‌اى افتاده در كوير نيست. بزرگى عرش در برابر كرسى، همانند بزرگى كوير در برابر آن حلقه است».

٥/ ٣: قلب قرآن و گُل خوش‌بوىِ آن‌

٨٦٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: هر چيزى، قلبى دارد و قلب قرآن، «ياسين» است. هر كس «ياسين»

[١]. در بحار الأنوار، در« بابُ تعقيب صلاة العشاء»( ج ٨٣ ص ١٢٦ ح ٨)، اين گونه آمده است:« يك بار، آن را قبل از دو ركعتِ بعد از نماز خفتن مى‌خوانم و يك بار، هنگامى كه براى خواب به بستر مى‌روم، و يك بار، هنگام سحر كه نماز وَتْر مى‌خوانم».