حقيقت است، و امّا در پيشامدها، به راويان حديث ما مراجعه كنيد، كه ايشان حجّت من بر شمايند و من نيز حجّت خدا بر آنان هستم. امّا محمّد بن عثمان عَمرى- كه خدا از او و پيش از او، از پدرش خشنود باشد-، مورد اعتماد من و نوشته او نوشته من است».[١]

٦٢٤. الغيبة، طوسى- با سندش به نقل از ابو نصر هبة اللَّه، نوه دخترى امّ كلثوم، دختر ابو جعفر عَمرى-: ابو جعفر محمّد بن عثمان عَمرى، نوشته‌هايى در ابواب فقه داشت كه آنها را از امام عسكرى عليه السلام و نيز از صاحب [الأمر] عليه السلام و از پدرش عثمان بن سعيد، به نقل از امام عسكرى و امام هادى عليه السلام، شنيده بود و در آنها نوشته‌هايى با عنوان «كتاب نوشيدنى‌ها» بود.

مادر بزرگ، امّ كلثوم دختر ابو جعفر- كه خدا از او خشنود باد- مى‌گفت كه آنها را پس از وصيّت ابو جعفر، به ابو القاسم، حسين بن روح (نايب سوم)- كه خدا از او خشنود باد- سپردند و در دست اوست. گمان مى‌كنم مادربزرگ گفت: نوشته‌ها پس از او به ابو الحسن سَمُرى (نايب چهارم)- كه خدا از او خشنود باشد و خشنودش كند- رسيد.[٢]

٦٢٥. كمال الدين‌- به نقل از ابو جعفر محمّد بن على اسود[٣]-: ابو جعفر عَمرى، قبرى براى خود، حفر و آن را با چوب درخت محكمِ ساج، صاف كرد. علّت را از او جويا شدم. گفت:

مردم، وسيله‌هايى دارند.[٤] پس از مدّتى، دوباره پرسيدم. گفت: فرمان يافته‌ام كه كارهايم را جمع و جور كنم. او پس از دو ماه در گذشت. خدا از او خشنود باد![٥]

٦٢٦. الغيبة، طوسى- با سندش به نقل از ابو نصر هبة اللَّه بن محمّد-: ابو على بن ابى جيد قمى به من خبر داد كه: ابو الحسن على بن احمد دلّال قمى گفت: روزى بر ابو جعفر، محمّد بن‌

[١]. كمال الدين: ص ٤٨٣ ح ٤، الغيبة، طوسى: ص ٢٩٠ ح ٢٤٧، الاحتجاج: ج ٢ ص ٥٤٢ ح ٣٤٤، الخرائج و الجرائح: ج ٣ ص ١١١٣ ح ٣٠، إعلام الورى‌: ج ٢ ص ٢٧٠، كشف الغمّة: ج ٣ ص ٣٢١، بحار الأنوار: ج ٥٣ ص ١٨٠ ح ١٠. نيز، براى ديدن همه حديث، ر. ك: همين دانش‌نامه: ج ٤ ص ٤٢٨.

[٢]. الغيبة، طوسى: ص ٣٦٣ ح ٣٢٨( با سند حسن)، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣٥٠.

[٣]. أبو جعفر محمّد بن على اسود قمى: از مشايخ صدوق است و توقيعاتى دارد( ر. ك: ص ٣٥٩ ح ٦٣٠ و ج ٤ ص ٣٢٢ ح ٦٩٦ و ص ٣٢٤ ح ٦٩٧ و مستدركات علم رجال الحديث: ج ٧ ص ٢١٧ ش ١٣٩٣٤).

[٤]. با توجّه به نقل مشابه اين ماجرا در الغيبةى طوسى، احتمال دارد مقصود، اين باشد كه ابو جعفر عَمرى برچوب ساج، ذكرها و دعاهايى را نوشته بوده تا وسيله رفع عذاب و دفع فشار قبر از او باشند.( م)

[٥]. كمال الدين: ص ٥٠٢ ح ٢٩( با سند معتبر)، الغيبة، طوسى: ص ٣٦٥ ح ٣٣٣، إعلام الورى‌: ج ٢ ص ٢٦٨، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣٥١.