دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٠٥ - ٣/ ٣ خورشيد در پس ابر

هستند. نخستين ايشان، على بن ابى طالب است و سپس حسن و حسين و پس از او على بن الحسين و سپس محمّد بن على- كه در تورات به «باقر» شهرت دارد- و تو- اى جابر- او را درك خواهى كرد. هر گاه او را ديدى، سلام مرا به او برسان. سپس صادق، جعفر بن محمّد، است و سپس موسى بن جعفرو سپس على بن موسى و سپس محمّد بن على و سپس على بن محمّد و سپس حسن بن على و سپس همنام و هم‌كنيه من، حجّت خدا در زمين و باقى‌مانده او در ميان بندگانش، فرزند حسن بن على، خواهد بود؛ همان كه خداوندِ والا نام، به دست او خاور و باخترِ زمين را مى‌گشايد و همان كه از ديدگان شيعيان و اوليايش پنهان خواهد شد و در آن زمان، جز كسى كه خداوند، دلش را براى ايمان خالص كرده، كسى در اعتقاد به امامت او پايدار نخواهد ماند».

گفتم: اى پيامبر خدا! آيا پيروانش در روزگار غيبتش از او سودى مى‌برند؟

فرمود: «آرى، سوگند به كسى كه مرا به نبوّت برانگيخت، آنان از نور او روشنى مى‌گيرند و در غيبت او از ولايتش سود مى‌برند، مانند سود بردن مردم از خورشيد، حتّى اگر ابر، آن را پوشانده باشد».[١]

٥٩٧. كمال الدين‌- با سندش به نقل از اسحاق بن يعقوب-: از محمّد بن عثمان عَمرى (نايب امام زمان عليه السلام) خواستم كه نوشته مرا كه در آن از برخى مسائل مشكل پرسيده بودم، به امام برساند. [او رساند و] در توقيعى كه مولايمان صاحب الزمان عليه السلام به خطّ خود نوشته شده بود [، آمده بود] ...: «و امّا علّت وقوع غيبت، خداوند عز و جل مى‌فرمايد:

«اى مؤمنان! از چيزهايى نپرسيد كه اگر آشكار شوند، بدتان مى‌آيد». چنين است كه هر يك از پدرانم، جز اين نبود كه بيعتى از سوى طاغوتِ زمانه بر او تحميل شده بود؛

[١]. كمال الدين: ص ٢٥٣ ح ٣، قصص الأنبياء، راوندى: ص ٣٦٠ ح ٤٣٦، أعلام الورى‌: ج ٢ ص ١٨١، كفاية الأثر: ص ٥٣، كشف الغمّة: ج ٣ ص ٢٩٩، تأويل الآيات الظاهرة: ج ١ ص ١٣٥ ح ١٣، بحار الأنوار: ج ٣٦ ص ٢٤٩ ح ٦٧.