اهل سنّت به آرامى و تساهل برخورد مى‌كرد.[١] اين شيوه، سبب شد كه او اقتدار و وجاهت لازم براى راهبرىِ نظام شيعى را در ميان حكومت و اهل سنّت به دست آورد.

وفات‌

حسين بن روح نوبختى، پس از ٢١ سال نيابت خاصّ امام مهدى عليه السلام در شعبان سال ٣٢٦ ق رحلت كرد و در مقبره نوبختيان به خاك سپرده شد.[٢] او قبل از مرگ خويش على بن محمّد سمرى را به امر امام مهدى عليه السلام به عنوان نايب چهارم ايشان معرفى كرد.

٦٢٨. الغيبة، طوسى- به سندش به نقل از ابو العبّاس بن نوح‌[٣]-: نوشته‌اى به خطّ محمّد بن نفيس‌[٤] ديدم كه آن را در اهواز نگاشته بود كه: «نخستين نامه‌اى كه از ابو القاسم [حسين بن روح‌] آمد، چنين بود:" او را مى‌شناسيم. خداوند، نيكى و رضوانش را به او بنماياند و توفيق و سعادت را نصيبش سازد! ما از نامه‌اش آگاه شديم و او در آنچه متصدّى آن است، مورد اعتماد ماست. او نزد ما منزلت و جايگاهى دارد كه خشنودش مى‌كند. خداوند بر احسانش به او بيفزايد! همانا خداوند، سرپرستى توانمند است. ستايش، ويژه خداى بى‌همتاست، و خدا بر پيامبرش، محمّد، و خاندانش درود و سلامى فراوان بفرستد". اين نامه روز يكشنبه، شش روز از شوّال سال سيصد و پنج گذشته، رسيد».[٥]

٦٢٩. الغيبة، طوسى- به نقل از امّ كلثوم، دختر ابو جعفر عَمرى-: ابو القاسم حسين بن روح، سال‌هاى فراوان، وكيل ابو جعفر عَمرى بود، به املاكش سركشى مى‌كرد و اخبار محرمانه‌اش را به سركردگان شيعه مى‌رساند و آن اندازه به او نزديك بود و با وى انس‌

[١]. الغيبة، طوسى: ص ٣٨٤ ح ٣٤٧.

[٢]. الغيبة، طوسى: ص ٣٨٦.

[٣]. احمد بن على بن عبّاس سيرافى: نجاشى مى‌گويد:« وى ساكن بصره بود. ثقه، دقيق در نقل روايت، فقيه وآگاه به حديث و روايت است و استاد و شيخ ماست و از او بهره برده‌ايم. كتاب‌هاى فراوان دارد، از جمله: المصابيح فى ذكر من روى‌ عن الائمّة عليهم السلام لكلّ إمام»( ر. ك: رجال النجاشى: ج ١ ص ٢٢٦ ش ٢٠٧).

[٤]. ابو الفرج محمّد بن مظفّر بن نفيس مصرى: فقيه و از مشايخ صدوق است كه از او در توقيعات كتاب كمال‌الدين، روايت كرده است( ر. ك: ج ٣ ص ٣٧٢ ح ٦٤١ مستدركات علم رجال الحديث: ج ٧ ص ٣٣١ ش ١٤٥١١، معجم رجال الحديث: ج ١٨ ص ٢٧٩ ش ١١٨٣٠).

[٥]. الغيبة، طوسى: ص ٣٧٢ ح ٣٤٤( با سند صحيح)، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣٥٦.