مصيبت تو، مصيبت ما هم هست و جدايى‌اش تو و ما را تنها كرده است. خداوند، او را در بازگشتگاهش شادمان كند! از كمال سعادتش، آن بود كه خداى متعال، فرزندى مانند تو را روزى‌اش نمود كه جايش را پس از او بگيرد و به فرمانش، بر جاى او بنشيند و براى او رحمت الهى طلب كند، و من مى‌گويم: خدا را سپاس كه جان‌ها از جايگاهت و از آنچه خداوند عز و جل در تو و نزد تو قرار داده، خشنودند. خداوند، تو را يارى دهد و نيرومند سازد و پشتيبانى‌ات كند و موفّقت نمايد و سرپرست و نگهدار و مراقب و كفايت كننده‌ات باشد!».[١]

٦١٦. الغيبة، طوسى- به نقل از محمّد بن ابراهيم بن مهزيار اهوازى-: پس از وفات ابو عمرو [عمرى‌] توقيعى [به من‌] رسيد كه نوشته بود: «و پسر- كه خداوند، حفظش كند- همواره در روزگار حيات پدرش- كه خدا از او خشنود باشد و خشنودش كند و رويَش را خرّم گرداند- مورد اعتماد ما بود و نزد ما همان جايگاه و مأموريت را دارد و پسر نيز از ما فرمان مى‌گيرد و مطابق آن عمل مى‌كند. خداوند، سرپرستى او را به عهده بگيرد! گفته او را گوش دار و اين تعامل ما با او را به همه برسان».[٢]

٦١٧. الغيبة، طوسى- با سندش به نقل از عبد اللَّه بن جعفر حميرى-: هنگامى كه ابو عمرو[٣]- كه خداى متعال، از او خشنود باشد- در گذشت، نامه‌هايى در جانشينى ابو جعفر [محمّد بن عثمان عَمرى‌] به ما رسيد كه با همان خطّى بود كه با آن مكاتبه مى‌كرديم.[٤]

٦١٨. الغيبة، طوسى- به نقل از ابو العبّاس-: هبة اللَّه بن محمّد، نوه دخترى امّ كلثوم، دختر ابو جعفر عَمرى- كه خدا از او خشنود باد- برايم از استادانش نقل كرد كه آنان گفتند: شيعه همواره عدالت عثمان بن سعيد و محمّد بن عثمان- كه خداى متعال، هر دو را رحمت كند- را قبول داشتند، تا آن كه ابو عمرو عثمان بن سعيد، وفات كرد- خدايش رحمت كند- و

[١]. الغيبة، طوسى: ص ٣٦١ ح ٣٢٣( با سند معتبر)، كمال الدين: ص ٥١٠ ح ٤١، الاحتجاج: ج ٢ ص ٥٦٢ ح ٣٥٣، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣٤٨.

[٢]. الغيبة، طوسى: ص ٣٦٢ ح ٣٢٥، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣٤٩ ح ٢.

[٣]. ابو عمرو، عثمان بن سعيد، اوّلين نايب امام زمان عليه السلام است.

[٤]. الغيبة، طوسى: ص ٣٦٢ ح ٣٢٤، بحار الأنوار: ج ٥١ ص ٣٤٩ ح ٢.