دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٨ - ١ انكارزدايى

پذيرش و باور امام غايب، يارى رسانده است.

الف- اقدامات علمى (آگاهى‌بخشى و انكارزدايى)

اهل بيت عليهم السلام آگاهى‌هاى همه‌جانبه‌اى را در اختيار پيروان خود نهادند تا تحمّل آنان را در برابر فقدان امام خود، افزايش دهند. اين آگاهى‌بخشى گسترده، در قالب‌هاى گوناگون و تقريباً از سوى همه معصومان عليهم السلام صورت گرفته است. اين تلاش‌ها و زمينه‌سازى‌ها را در سه بخش: انكارزدايى، ارائه ويژگى‌هاى غيبت، و تبيين آسيب‌ها و سختى‌هاى روزگار غيبت، دسته‌بندى كرده‌ايم.

١. انكارزدايى‌

ناگوارترين آسيب روزگار غيبت، تاب نياوردن در برابر شبهه‌ها، طعنه‌ها و يأس حاصل از به درازا كشيدن غيبت و در نتيجه انكار امام غايب و يا غيبت اوست. از اين رو، معصومان عليهم السلام به موازات خبر دادن به وقوع غيبت، از انكار امام غايب، بر حذر مى‌داشتند. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در اين زمينه مى‌فرمايد:

مَن أنكَرَ القائِمَ مِن وُلدى فى زَمانِ غَيبَتِهِ (فَ) ماتَ، (فَقَد ماتَ) ميتَةً جاهِلِيَّةً.[١]

هر كس [امام‌] قائم از فرزندانم را در روزگار غيبتش انكار كند و در همان حال بميرد، به مرگ جاهلى مرده است.

امام صادق عليه السلام نيز در كلامى صريح، از انكار غيبت امام بر حذر داشته و فرموده است:

إن بَلَغَكُم عَن صاحِبِ هذَا الأمرِ غَيبَةٌ فَلا تُنكِروها.[٢]

اگر به شماخبر رسيد كه صاحب اين امر (قيام) غيبت كرده است، انكار نكنيد.

اهل بيت عليهم السلام براى زدودن اين انكارها مى‌كوشيدند و با آگاهى‌بخشى، زمينه‌

[١]. ر. ك: ج ٢ ص ٥٦ ح ٢١٢.

[٢]. ر. ك: ص ١١٦ ح ٥١٥.