دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٢ - ٤ - ٣ اختلاف و درگيرى

گفتنى است زخم زبان جاهلان را مى‌توان به هجوم تبليغاتى دشمن در دنياى امروز شبيه دانست.

٤- ٣. اختلاف و درگيرى‌

اختلاف و درگيرى، ديگر پيشامد روزگار غيبت است كه امامان عليهم السلام ياران خود را نسبت به آن هوشيار كرده‌اند و آن را از رويدادهاى پيش از ظهور قائم عليه السلام و برچيدن آن را يكى از اهداف قيام وى دانسته‌اند. امام حسن مجتبى عليه السلام از نخستين كسانى است كه رويداد اختلاف و درگيرى شيعيان را در روزگار غيبت، پيشگويى نموده و فرموده است:

لا يَكونُ هذَا الأَمرُ الَّذى تَنتَظِرونَ حَتّى‌ يَبرَأَ بَعضُكُم مِن بَعضٍ، وَ يَلعَنَ بَعضُكُم بَعضاً، وَ يَتفُلَ بَعضُكُم فى وَجهِ بَعضٍ.[١]

اين امر (قيام) را كه انتظار مى‌كشيد، واقع نمى‌شود تا آن كه از همديگر بيزارى بجوييد و برخى از شما برخى ديگر را نفرين كنند و به صورت يكديگر، آب دهان بيندازيد.

همين پيشگويى و آماده‌سازى را امام صادق عليه السلام نيز با الفاظى مشابه بيان نموده است.[٢]

مى‌توان اين اختلاف‌ها را سر برآورده از هوا و هوس برخى مدّعيان و جاه‌طلبان دانست كه در نهايت، به پديدار شدن داعيه‌ها و پرچم‌هاى مختلف مى‌انجامد. هر مدّعى‌اى، ديگران را به خود مى‌خواند و پرچم خودخواهى خويش را برمى‌افرازد و با فرا خواندن مردم به سوى خود، آنان را از ديگرى باز مى‌دارد و هواخواهانِ خود را به سوى نزاع و درگيرى با طرفداران رقيب خود مى‌برد. اين كژروى و خلط

[١]. ر. ك: ص ١٠٦ ح ٥٠٨.

[٢]. ر. ك: ج ٧ ص ٢٤٦ ح ١٣٠٣. نيز، ر. ك: الكافى: ج ١ ص ٣٤٠ ح ١٧.