دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٩ - حكمت غيبت امام مهدى عليه السلام

بماند؛ چرا كه در غير اين صورت، همانند اجداد بزرگوارش به دست زمامداران ظالم، شهيد خواهد شد. به اين حكمت، در كلام امام صادق عليه السلام اشاره شده، آن جا كه مى‌فرمايد:

إنَّ لِلقائِمِ غَيبَةً قَبلَ أن يَقومَ، إنَّهُ يَخافُ- وَ أَومَأَ بِيَدِهِ إلى‌ بَطنِهِ- يَعنِى القَتلَ.[١]

قائم، قبل از قيامش، غيبتى دارد كه در آن دوره، بيمناك از كشته شدن است.

بديهى است كه مقصود از «ترس»، ترس از شهادت نيست؛ چرا كه امام مهدى عليه السلام همچون اجداد بزرگوارش، عاشق شهادت در راه خداست؛ بلكه ترس او، از اين است كه با كشته شدن، او وعده الهى مبنى بر جهانى شدن اسلام، تحقّق نيابد و هدف بزرگ همه انبياى الهى- يعنى استقرار عدالت همه جانبه اجتماعى- محقّق نگردد.

با تأمّل در حكمت غيبت امام مهدى عليه السلام روشن مى‌شود كه مسئوليت پيروان اسلام در جهت زمينه‌سازى براى جهانى شدن اين آيين، بسيار سنگين است. آنچه در تبيين حكمت غيبت در باره آزموده شدن خلق در دوران غيبت امام مهدى عليه السلام آمده،[٢] مى‌تواند اشاره به مسئوليت سنگين مسلمانان، بويژه پيروان امام مهدى عليه السلام در ايّام غيبت او باشد. در اين باره در تبيين مفهوم انتظار، توضيحات لازم ارائه خواهد شد.

[١]. ر. ك: ص ١٦٤ ح ٥٥٤.

[٢]. ر. ك: ص ١٥٥( آزمودن و ناب كردن مردم).