دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٢ - ٢ - ١ مقدر بودن غيبت

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله غيبت را نه يك امر تصادفى و اتّفاقى، بلكه گوشه‌اى از تدبير الهى براى نظام امامت و امّت اسلامى خوانده كه از پيش به اطّلاع ايشان رسانده‌اند.

لَيَغيبَنَّ القائِمُ مِن وُلدى بِعَهدٍ مَعهودٍ إلَيهِ مِنّى.[١]

قائم از ميان فرزندانم با عهدى كه از من به او رسيده است، غايب مى‌شود.

امام زين العابدين عليه السلام نيز در خطاب به يكى از اصحاب سرّش، ابو خالد كابلى، تحقّق غيبت را در روزگارى معرّفى مى‌نمايد كه دست كم عدّه‌اى از باورمندان به امامت وجود دارند كه با عقل و فهم و شناخت خدادادى خود، امام غايب را مانند امام ظاهر مى‌دانند و نزد آنان، غيبت، با شهود، تفاوتى نمى‌كند.[٢]

امام رضا عليه السلام نيز غيبت امام زمان عليه السلام و درازاى آن را به دست خداوند و تقدير الهى خوانده است:

يُغَيِّبُهُ اللَّهُ فى سِترِهِ ما شاءَ.[٣]

خداوند، او را در پرده غيب خود، هر اندازه بخواهد، نگاه مى‌دارد.

نيز در بيان حتمى بودن غيبت و طرّاحى الهى و از پيش آن، امام باقر عليه السلام به آيه:

«إِنْ أَصْبَحَ ماؤُكُمْ غَوْراً فَمَنْ يَأْتِيكُمْ بِماءٍ مَعِينٍ‌؛[٤] اگر آب‌هايتان [در ژرفاى زمين‌] فرو رود، چه كسى آب گوارا برايتان مى‌آورد؟» اشاره نموده و غيبت امام عصر عليه السلام را تأويل تحقّق نيافته امّا حتمى الوقوع آن شمرده و فرموده است:

وَ لابُدَّ أن يَجى‌ءَ تَأويلُها.[٥]

تأويل اين آيه ناگزير خواهد آمد.

احاديث ديگرى نيز دلالت دارند كه اندازه و درازاى غيبت، مانند اصل آن به‌

[١]. ر. ك: ج ٥ ص ١٠٠ ح ٥٠٣.

[٢]. ر. ك: ج ٥ ص ١٠٠ ح ٥٠٣.

[٣]. ر. ك: ج ٥ ص ١١٨ ح ٥١٩.

[٤]. ملك: آيه ٣٠.

[٥]. ر. ك: ص ١١٢ ح ٥١٢.