دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩٩ - ٣/ ٢ نعمت نهان و هدايت پنهان

نمى‌رود و تو زمينت را از حجّتى براى خودت بر خلقت، خالى نمى‌گذارى- چه حجّتى آشكار، امّا نافرمان‌روا و چه ترسان و گم‌نام- تا حجّت تو از بين نرود و دوستانت- پس از آن كه هدايتشان نفرمودى- گم‌راه نشوند؛ امّا اينان كجايند؟ و چندند؟ آنان به شماره، كمترين اند و [ليكن‌] پُرارج‌ترين كسان نزد خدايند».[١]

٥٩٠. كمال الدين‌- با سندش به نقل از مسعدة بن صدقه، از امام صادق عليه السلام از پدرانش عليهم السلام-:

على عليه السلام، در سخنرانى بر منبر كوفه فرمود: «خدايا! تو زمين را حتماً از حجّتت بر خلقت، خالى نمى‌گذارى، تا مردم را به دين تو راه‌نمايى كند، و دانشت را به آنان بياموزد، تا حجّت تو از ميان نرود و پيروان اوليايت، پس از هدايت او، گم‌راه نشوند؛ حجّتى آشكار يا بيمناك و پنهان كه انتظارش را مى‌كشند. اگر جسمش از مردم با وجود هدايت آنان، پنهان است، امّا دانش و آداب او در دل مؤمنان، ثابت اند و آنان به آنها عمل مى‌كنند».[٢]

٥٩١. كمال الدين‌- با سندش به نقل از ابو اسحاق همدانى-: شخصى از ياران مورد اعتماد امير مؤمنان عليه السلام برايم نقل كرد كه از ايشان شنيد كه مى‌فرمود: «بار خدايا! ناگزير، در زمينت، تو را بر خلقت حجّتى بايد، يا آشكار است، يا ترسان و پنهان تا حجّت‌ها و دلايل روشن تو از ميان نروند».[٣]

٥٩٢. كمال الدين‌- با سندش به نقل از ابو حمزه ثمالى، از عبد الرحمان بن جندب، از فضيل بن خديج-: كميل بن زياد نخعى گفت: امير مؤمنان، على بن ابى طالب عليه السلام، دست‌

[١]. الكافى: ج ١ ص ٣٣٩ ح ١٣، الغيبة، نعمانى: ص ١٣٦ ح ٢، بحار الأنوار: ج ٢٣ ص ٥٤ ح ١١٦.

[٢]. كمال الدين: ص ٣٠٢ ح ١١، دلائل الإمامة: ص ٥٣٠ ح ٥٠٥، بحار الأنوار: ج ٢٣ ص ٤٩ ح ٩٤.

[٣]. كمال الدين: ص ٣٠٢ ح ١٠، علل الشرائع: ص ١٩٥ ح ٢، بصائر الدرجات: ص ٤٨٦ ح ١٥، بحار الأنوار: ج ٢٣ ص ٢٠ ح ١٧.