٥٤٥. تفسير العيّاشى‌- با سندش به نقل از حسين بن على وشّاء، به سندى مُرسل-: امام صادق عليه السلام فرمود: «به خدا سوگند، خالص مى‌شويد. به خدا سوگند، از هم متمايز مى‌شويد. به خدا سوگند، غربال مى‌شويد، تا آن جا كه جز" اندر" از شما باقى نمى‌ماند».

گفتم: «اندر» چيست؟

فرمود: «خرمنگاه را به ياد آر كه غلّه را در آن، ذخيره و دورش را گِل مى‌گيرند. وقتى آن را بيرون مى‌آورند، برخى دانه‌هاى آن، خراب شده و آن را پاكسازى مى‌كنند و روى آن را مى‌پوشانند و دوباره بيرونش مى‌آورند و تا سه مرتبه چنين مى‌كنند تا دانه‌هايى بمانند كه هيچ چيزى خرابشان نمى‌كند».[٢]

٥٤٦. الكافى‌- با سندش به نقل از محمّد بن منصور صيقل، از پدرش-: من و حارث بن مغيره و گروهى از يارانمان [به گفتگو] نشسته بوديم و امام صادق عليه السلام سخن ما را مى‌شنيد. پس به ما فرمود: «شما كجا هستيد؟! دور است، دور است! به خدا سوگند، آنچه را به آن چشم دوخته‌ايد، نمى‌شود، تا آن كه غربال شويد. به خدا سوگند، آنچه را به آن چشم دوخته‌ايد، نمى‌شود تا خالص شويد. به خدا سوگند، آنچه را به آن چشم دوخته‌ايد، نمى‌شود تا از هم متمايز شويد. به خدا سوگند، آنچه را به آن چشم دوخته‌ايد، نمى‌شود، جز پس از نااميدى. به خدا سوگند، آنچه را به آن چشم دوخته‌ايد، نمى‌شود، تا آن كه بدبخت شود، هر كه بايد بدبخت بشود و خوش‌بخت شود هر كه بايد خوش‌بخت شود».[٣]

٥٤٧. الا. رشاد- با سندش به نقل از احمد بن محمّد بن ابى نصر-: امام رضا عليه السلام فرمود: «آنچه را به سوى آن گردن كشيده‌ايد، واقع نمى‌شود، تا آن كه از هم متمايز و خالص شويد كه در

[١]. الغيبة، نعمانى: ص ٢٠٧ ح ١٣، الغيبة، طوسى: ص ٣٤٠ ح ٢٨٩( با عبارت مشابه با سند معتبر)، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ١٠١ ح ٣.

[٢]. تفسير العيّاشى: ج ١ ص ١٩٩ ح ١٤٦، بحار الأنوار: ج ٥ ص ٢١٦ ح ١.

[٣]. الكافى: ج ١ ص ٣٧٠ ح ٦ و ح ٣، كمال الدين: ص ٣٤٦ ح ٣٢( هر دو منبع با عبارت مشابه)، الغيبة، طوسى: ص ٣٣٥ ح ٢٨١، الغيبة، نعمانى: ص ٢٠٨ ح ١٦( به نقل از امام باقر عليه السلام)، بحار الأنوار: ج ٥ ص ٢١٩ ح ١٥.