تاريخ حديث شيعه« 2» - طباطبايى، محمد كاظم - الصفحة ٣٠ - مساعد بودن فضاى فرهنگى و اجتماعى

آل بويه ترويج فرهنگ و شعائر شيعه را در دستور كار خود داشتند، اما برخى ملاحظات ايشان را از رسمى كردن مذهب تشيع باز داشت.[١] صدور فرمانها، اجازه‌ها و كارهاى ذيل در راستاى همين هدف و برنامه ايشان بود:

صدور فرمان عزادارى علنى براى امام حسين در روز عاشورا (٣٥٢ ه)؛[٢]

صدور فرمان شادمانى عمومى روز عيد غدير براى به امامت رسيدن امام على (٣٥٢ ه)؛[٣]

صدور فرمان نوشتن كتيبه‌هايى با مضامين شعائر شيعى بر مساجد بغداد (٣٥٢ ه)؛[٤]

اجازه دادن به شيعيان براى گفتن عبارت «حى على خير العمل» و «أشهد أنّ علياً ولى الله» در اذان؛[٥]

بازسازى حرمهاى امامان شيعه.[٦]

گرايش به تشيع و علاقه‌مندى به ترويج شعائر آن در كنار روحيه دانش‌دوستى و فرهيخته‌پرورى، حاكمان آل‌بويه را به گزينش وزيرانى رهنمون ساخت كه از لحاظ مذهبى، شيعى يا متمايل به اهل‌بيت و از لحاظ علمى، دانش‌آموخته علوم رايج روزگار خويش باشند. از اين‌رو دانشورى چون محمد بن عميد يگانه عصر خويش در فلسفه، نجوم و ادبيات از سوى ركن‌الدوله (حاكم رى) به وزرات برگزيده شد[٧] و شاگرد او صاحب بن عباد دانش‌اندوخته حديث، كلام و ادب، وزير مؤيدالدوله‌[٨] و

[١]. شواهدى بر گرايش آل‌حمدان به ويژه سيف‌الدوله به تشيع وجود دارد كه يكى از آنها كتيبه موجود بر سردر مشهد الحسين در حلب است. براى آگاهى بيشتر به مقدمه كتاب غنية النزوع ابن‌زهره حلبى، نشر مؤسسه امام صادق عليه السلام مراجعه كنيد. نسخه‌اى از اين كتاب در نرم‌افزار معجم فقهى نيز موجود است.

همچنين براى آگاهى بيشتر از تاريخ اين دولت به كتاب دولت حمدانيان، تأليف فيصل سامر و ترجمه على‌رضا ذكاوتى از انتشارات نشر حوزه و دانشگاه قم مراجعه كنيد.

[٢]. البداية و النهايه، ج ١١، ص ٢٧٦؛ المنتظم، ج ١٤، ص ١٥٠ به بعد.

[٣]. همان.

[٤]. همان.

[٥]. نشوار المحاضره، ج ٢، ص ١٣٣.

[٦]. آل‌بويه نخستين سلسله قدرتمند شيعه، ص ٤٨١.

[٧]. تتمة المنتهى، ص ٣١٢.

[٨]. رياض العلماء، ج ١، ص ٨٤.