تاريخ حديث شيعه« 2» - طباطبايى، محمد كاظم - الصفحة ١٤٢ - خاندان طبرسى

ابن‌حمزه طوسى (نيمه قرن ششم) نگارشگر كتاب الثاقب فى المَناقب؛

مُنتجَبُ‌الدين بن بابويه (م ٥٨٥ ه) نگارنده كتاب رجالى فهرست منتجبِ‌الدين؛

قطب‌الدين كَيْدَرى (اواخر قرن ششم) مؤلف كتاب ديوان امام على عليه السلام؛

ابوعبدالله مشهدى (اواخر قرن ششم) مؤلف كتاب المَزارُ الكبير؛

وَرّام بن ابى‌فَراس (م ٦٠٥ ه) نگارنده كتاب تَنبيه الخَواطر؛

احمد بن على طَبْرسى (م ٦٢٠ ه) نويسنده كتاب الإحتجاج؛

ابن‌نَما حِلّى (م ٦٤٥ ه) نگارنده كتاب ذَوب النَّضار و مُثيرُ الأحزان؛

ابن‌ميثم بحرانى (م ٦٧٩ ه) نويسنده كتاب شرح نهج البلاغه؛

شاذان بن جبرئيل (نيمه قرن هفتم) نويسنده كتاب الفضائل؛

محمد بن محمد شَعيرى سبزوارى (متوفى اواخر قرن هفتم) نويسنده كتاب جامعُ الأخبار؛

على بن عيسى ارْبِلى (م ٦٩٣ ه) نگارنده كتاب كشف الغِمَّة.

اين فهرست نشان مى‌دهد كه با وجود حوادث پديدآمده در اين دوران، عالمان شيعى نگاشته‌هاى متعددى را فراهم آورده‌اند؛ اگرچه اين آثار از تأليفات دوره پيشين اهميت كمترى دارد.

اكنون چند فرد از مجموعه عالمان و محدثان اين دوران را به تفصيل معرفى مى‌كنيم.

خاندان طبرسى‌

ابوعلى فضل بن حسن طبرسى مشهور به امين الإسلام، از بزرگان عالمان اماميه در قرن ششم هجرى است.

مرحوم حسين كريمان معتقد است: طَبْرسى منسوب به طبرستان نيست، زيرا اگر اين‌گونه بود بايد طبرى خوانده مى‌شد؛ بنابراين، طَبْرِسى منسوب به طَبْرس، معرّب تفْرِش است. ايشان مى‌نويسد:

در تاريخ بَيهق كه مؤلف آن از معاصران طبْرسى بوده است و با هم آشنايى داشته‌اند، آمده است: «طبْرِس منزلى است ميان قاشان و اصفهان و اصل ايشان از آنِ بُقْعَت است»[١].

[١]. تاريخ بيهق، ص ٢٤٢؛ براى توضيح بيشتر مراجعه شود به دائرة المعارف تشيع، ج ١٠، ص ٤٧٤.