تاريخ حديث شيعه« 2» - طباطبايى، محمد كاظم - الصفحة ٥٧ - ١٣ محمد بن جرير طبرى

چندين كتاب به او نسبت داده شده است، كتاب الغيبه مشهورترين كتاب باقى‌مانده از او است. نعمانى كتاب الغيبه را براى محكم كردن پايه‌هاى اعتقادى شيعيان درباره امام مهدى عليه السلام نگاشته است. درباره اين كتاب در درس پيشين توضيح مختصرى داديم.

١٢. هارون بن موسى تلعكبرى (م ٣٨٥ ه)

از محدثان مشهور و پر روايت است. بسيارى از اصول و مصنفات اصحاب ائمه عليهم السلام را روايت كرده و به نسلهاى پس از خويش انتقال داده است، بدين جهت مى‌توان او را نقطه اتصال بسيارى از مصنفات دانست. شيخ طوسى درباره او گفته است:

وى شخصيتى ارزشمند، مورد اطمينان، پر روايت و بى‌مانند است. همچنين او روايت‌كننده تمام اصول و مصنفات حديثى است‌[١].

بنا به گفته نجاشى او كتابى به نام الجوامع فى علوم الدين داشته است،[٢] كه اكنون در دست نيست. سيد ابن طاووس دعاى سحر ابوحمزه ثمالى را از طريق او نقل مى‌كند.[٣] از اين رو آقا بزرگ تهرانى، راوى اين دعا را ايشان مى‌داند.[٤]

او بيش از همه، از ابن‌همام روايت نقل كرده و رابطه نزديكى با او داشته است. استاد مهم ديگرش ابن‌عقده است.[٥] نجاشى و ابن‌غضائرى نيز از شاگردان او هستند.

١٣. محمد بن جرير طبرى‌

در قرن چهارم هجرى، سه نفر محدث با نام محمد بن جرير طبرى يافت مى‌شوند كه از شمال ايران و منطقه طبرستان برخاسته‌اند. مشهورترين آنها محمد بن جرير

[١]. رجال شيخ طوسى، ص ٤٤٩، ش ٦٣٨٦.

[٢]. رجال نجاشى، ص ٤٣٩، ش ١١٨٤.

[٣]. اقبال الاعمال، ج ١، ص ١٥٧.

[٤]. الذريعه، ج ٨، ص ١٨٧.

[٥]. مقاله« سال‌شمار آموزشى هارون بن موسى تلعكبرى»، سيد محمد جواد شبيرى، مجله علوم حديث، ش ٣٢، ص ١٠. شايان ذكر است كه اين مقاله با تفصيل بيشترى در شرح حال اين راوى، در دانش‌نامه جهان اسلام، ج ٨، ص ٩١، موجود است.