تاريخ حديث شيعه« 2» - طباطبايى، محمد كاظم - الصفحة ٢٧٧ - ١ عمومى شدن حديث

مقدمه‌

در مباحث پيشين، سه دوره طلايى تاريخ حديث شيعه را برشمرديم:

١. عصر صادقين عليهم السلام؛

٢. سده‌هاى چهارم و پنجم قمرى؛

٣. قرن يازدهم و دوازدهم قمرى.

چهارمين دوره طلايى حديث شيعه با انقلاب اسلامى ايران هم‌زمان است. انقلابى كه با بهره‌گيرى از آموزه‌هاى وحيانى اهل بيت عليهم السلام آغاز شد و تلاش در راه نهادينه‌سازى اين معارف را سرلوحه كارهاى خويش قرار داد.

رهبرى امام خمينى (رحمة الله عليه)، به عنوان فقيهى ژرف‌نگر، متعبّد، آينده‌نگر و سياست‌مدار، موجب گشت تا بهترين موقعيت براى رواج فرهنگ شيعى فراهم گردد. موقعيتى اين‌گونه، براى اولين بار در تاريخ شيعه پديد آمده بود؛ از اين رو، فرصت‌سوزى و هدر دادن امكانات موجود به هيچ روى، توجيهى نداشت.

پيدايش امكانات ارتباطى و ابزارهاى پيشرفته مطالعاتى و تحقيقاتى، حضور نيروهاى جوان و تحصيل‌كرده، افزايش اوقات فراغت عمومى براى يادگيرى، نگاه كاربردى به حديث، امكان فراهم آوردن بودجه تحقيقاتى، گسترش پژوهشهاى گروهى، نگاه دقيق و معرفت‌شناسانه به حديث و ... از ويژگيهاى اين دوره محسوب مى‌شود كه تأثير مهمى بر گسترش حديث‌پژوهى داشته است.

اكنون به بازگويى و توصيف برخى از مهم‌ترين ويژگيهاى حديث‌پژوهى در اين دوره مى‌پردازيم.

ويژگيهاى حديث‌پژوهى در دوره معاصر

١. عمومى شدن حديث‌

از مهم‌ترين ويژگيهاى حديث در اين دوره، فراگير شدن مراجعه به معارف حديثى است.