تاريخ حديث شيعه« 2» - طباطبايى، محمد كاظم - الصفحة ٢٠١ - قاضى نورالله شوشترى(١٠١٩ - ٩٥٦ ه)

درآمد

سده‌هاى يازدهم و دوازدهم مملوّ از حديث‌پژوهان و حديث‌نگارانى است كه به آموختن، آموزش، پژوهش، نگارش و مباحثه در متون و علوم حديثى اشتغال داشته‌اند. در اين دوران حديث‌پژوهى سرآمد ديگر علوم شيعى محسوب مى‌شد و بر فقه، اصول و علوم عقلى مقدّم بود.

آشنايى با تمامى محدثان اين دوره و آثار آنان، به تحقيقاتى گسترده در منابع، متون و كتابخانه‌هاى شخصى و عمومى كه نسخه‌هاى خطى اين دوران را جمع‌آورى كرده‌اند، نيازمند است. در اين دوران شهر اصفهان، پايتخت دولت صفوى، مركز علمى شيعه محسوب مى‌شد و عالمان بسيارى در اين شهر مى‌زيستند كه همگى به معارف دينى، به ويژه حديث، اهتمام زيادى داشتند كه دهها تن از اين عالمان، در قبرستان تخت فولاد اصفهان مدفون هستند.[١]

علامه شيخ آقابزرگ تهرانى در الذريعه، علامه سيد محسن امين در أعيان الشيعه، مرحوم خوانسارى در روضات الجنات و مرحوم افندى در رياض العلماء بسيارى از اين افراد را نام برده‌اند. در اين گزارش اجمالى، تنها مهم‌ترين حديث‌پژوهان اين دوره را، به ترتيب طبقات و بر حسب سال فوت آنان، ذكر و مختصرى از زندگى‌نامه آنان را بيان مى‌كنيم.

قاضى نورالله شوشترى (١٠١٩- ٩٥٦ ه)

او در شوشتر متولد شد و پس از اتمام تحصيلات خود، در پى نابسامانى اوضاع خوزستان به مشهد و سپس در سال ٩٩٢ به هند مهاجرت كرد. اكبر شاه (م ١١٠٤ ه) او را گرامى داشت و مقام قضاوت را به او واگذار كرد.

[١]. براى آشنايى بيشتر ر. ك: تذكرة القبور، ملا حبيب‌الله گزى؛ روضه رضوان، محمدحسين رياحى؛ دانش‌نامه عالمان مدفون در تخت فولاد.