تاريخ حديث شيعه« 2» - طباطبايى، محمد كاظم - الصفحة ٩٤ - ٩ عبدالله بن جعفر حميرى

اختيار است، تمامى انواع نگاشته‌هاى او را در بر دارد.[١] ذوق نگارش خاص و سليقه چينش زيبا و بدون پيشينه از جمله ويژگيهاى او است. شيخ صدوق بسيارى از گونه‌هاى نگارشى خويش را همانند او به انجام رسانده است.[٢]

احمد بن محمد بن عيسى، برقى را، به جرم نقل گسترده احاديث مرسل و گزارش از راويان ضعيف، از قم اخراج كرد. پشيمانى احمد بن محمد بن عيسى از اين عمل و حضور با پاى برهنه در تشييع جنازه برقى در كتابهاى رجالى گزارش شده است. احمد بن محمد بن خالد برقى در حدود سالهاى ٢٧٤ يا ٢٨٠ هجرى درگذشت.[٣]

٨. محمد بن يحيى العطار

او از بزرگان قم در زمان خويش و استاد شيخ كلينى است. بيش از پنج هزار روايت به نقل از او در كتاب كافى نقل شده است. او معاصر سعد بن عبدالله اشعرى و محمد بن حسن صفار بوده است. نجاشى درباره او نوشته است: «شيخُ أصحابِنا فى زمانه، ثقةٌ، عَيْنٌ، كثيرُ الحديثِ، له كتبٌ».[٤]

٩. عبدالله بن جعفر حميرى‌

مؤلف كتاب مشهور قرب الأسناد و از اصحاب امام هادى‌[٥] و امام عسكرى عليهم السلام است.[٦] او نگارشهاى فراوانى داشته است كه نام آنها در كتابهاى فهرست ذكر شده است.[٧]

كتاب قرب الأسناد، مجموعه روايات عالى السندى است كه از امام صادق تا امام رضا عليهم السلام در اختيار او بوده است. او در سالهاى پايانى قرن سوم هجرى به كوفه رفته و در آنجا نقل حديث كرده است. نجاشى درباره او چنين نوشته است:

[١]. رجال نجاشى، ص ٧٧.

[٢]. به عنوان كتاب الخصال، برگرفته از شيوه كتاب القرائن در نگارش احاديث عددى است.

[٣]. رجال نجاشى، ص ٧٧.

[٤]. همان، ص ٣٥٣.

[٥]. رجال طوسى، ص ٣٨٩.

[٦]. همان، ص ٤٠٠.

[٧]. فهرست شيخ طوسى، ص ١٦٧.