تاريخ حديث شيعه« 2» - طباطبايى، محمد كاظم - الصفحة ١٨٥ - درآمد

درآمد

حديث‌پژوهى و نگارش آثار ماندگار و تلاش در زمينه‌هاى گوناگون حديثى در قرن يازدهم و دوازدهم هجرى شكل گرفت و رواج يافت. اگرچه حكومت صفويه در قرن دهم تشكيل شد و فعاليتهاى علمى عالمان شيعى را پيگيرى مى‌كرد، ولى آثار فعاليتهاى حديثى عالمان در قرن يازدهم پديدار گشت.

كوشش افرادى چون پدر شيخ بهايى، شيخ على منشار (پدر همسر شيخ بهايى)، ملاعبدالله شوشترى، محمدتقى مجلسى، ملا محمد استرآبادى، ملا محمد امين استرآبادى و ... در اين دوره ثمر داد و آثارى ماندگار در حوزه حديث شيعه منتشر شد. فعاليت اخباريان كه در سده يازدهم آغاز شده بود به اين جريان كمك مى‌كرد و فعاليتهاى حديثى را در صدر مى‌نشاند. اين جنبش حديثى نوبنياد، زمينه‌هاى متفاوت پژوهشى را مدّ نظر قرار داد.

فعاليتهاى اصلى دانشمندان و محدثان اين دوره در هفت محور اصلى و چند محور فرعى طبقه‌بندى مى‌شود. محورهاى اصلى فعاليتهاى محدثان شيعى از اين قرار است:

١. تكثير نسخه‌ها؛

٢. تك‌نگارى؛

٣. جامع‌نگارى؛

٤. شرح‌نويسى و فقه الحديث؛

٥. تفسير مأثور؛

٦. ترجمه؛

٧. علوم حديث (رجال، درايه و ...).