ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ٢٣١ - حكم شك در عدد ركعتهاى نماز واجب

كند كه آيا در آن وقت يك ركعت خوانده بوده يا دو ركعت، اين شك نسبت به وضع و حال فعلى او به شك بين دو و سه بر مى‌گردد كه بايد طبق وظيفه آن عمل نمايد.

مسأله ١١- كسى كه از ايستادن، ناتوان باشد و يكى از شك‌هاى صحيح برايش عارض شود، ظاهر آن است نماز احتياط او كه مى‌بايست ايستاده بخواند، مبدّل به نماز احتياط نشسته مى‌شود و نماز احتياط نشسته او كه متعيّن بود، (و مى‌بايست حتماً نشسته بخواند) به حال خود باقى است، و نماز احتياطى كه مخيّر است ايستاده يا نشسته بخواند، متعيّن است كه نشسته بخواند، پس در شك بين دو و سه يا سه و چهار، متعيّن (و لازم) است دو ركعت نماز احتياط نشسته بخواند، و در شك بين دو و چهار بايد عوض دو ركعت نماز احتياط ايستاده، دو ركعت نشسته به جا آورد، و در شك بين دو و سه و چهار، بدل دو ركعت نماز احتياط ايستاده، دو ركعت نشسته بخواند، سپس دو ركعت نشسته (ديگر) به جا آورد، كه اين دو ركعت نشسته وظيفه‌اش است، و بايد دو ركعت نشسته‌اى را كه بدل (از دو ركعت ايستاده) است، بر دو ركعت نشسته‌اى كه وظيفه‌اش هست مقدم كند. و احتياط بهتر آن است كه در همه اين‌ها بعد از اين عمل، نماز را اعاده كند.

مسأله ١٢- در شك‌هاى صحيح، قطع كردن نماز و از نو خواندن آن جايز نيست، بلكه واجب است طبق وظيفه كسى كه شك دارد عمل نمايد. البته اگر نماز را باطل كند، واجب است كه نماز را از نو بخواند و نمازش صحيح است؛ اگر چه به خاطر باطل كردن نماز، گناه كرده است.

مسأله ١٣- در شك‌هاى باطل اگر از شكش غفلت نمايد و نمازش را تمام كند، سپس معلوم شود كه نمازش طبق واقع بوده است، در اينكه نمازش صحيح است يا نه دو وجه است: وجه بهتر، صحيح بودن نماز است در صورتى كه شك در غير ركعت اول و دوم باشد و اما در مورد شك در ركعت اول و دوم، احتياط (واجب) اعاده نماز است.

مسأله ١٤- اگر مسافر در يكى از مكان‌هاى تخيير باشد و نيّت قصر نمايد و در ركعات نمازش شك كند، بعيد نيست كه لازم باشد طبق وظيفه‌اش در شك عمل نمايد و بدون آن‌كه نيازى به عدول از نيّت (قصر به تمام) داشته باشد، چاره‌جويى كند، لكن سزاوار