مسأله ٤- شك در ركعات نماز در غير صورى كه ذكر شد، موجب باطل شدن نماز است؛ اگر چه طرف كمتر شك، چهار و بعد از تمام كردن هر دو سجده باشد، يا آن‌كه شك بين چهار و كمتر و بيشتر از آن، بعد از تمام كردن دو سجده باشد، مانند شك بين سه و چهار و شش.

مسأله ٥- اگر بين دو و سه، شك نمايد و به وظيفه‌اى كه در اين شك دارد عمل نمايد و بعد از فارغ شدن از نماز احتياط، شك كند كه آيا شك سابق او قبل از تمام شدن دو سجده بود يا بعد از آن، بنا را بر صحّت مى‌گذارد و به شك خود اعتنا نمى‌كند. و اما اگر در اثناى نماز يا بعد از آن و قبل از خواندن نماز احتياط يا در اثناى نماز احتياط، چنين شكى برايش پيدا شود، احتياط (واجب) آن است كه بنا را بر آن بگذارد و به وظيفه‌اى كه در اين شك دارد، عمل نمايد، سپس نماز را اعاده كند.

مسأله ٦- اگر بعد از فارغ شدن از نماز شك نمايد كه آيا شك او در نماز، موجب به جا آوردن يك ركعت (نماز احتياط) بوده يا دو ركعت، احتياط (واجب) آن است كه هر دو را (هم يك ركعت و هم دو ركعت را) به جا آورد، سپس نماز را اعاده كند. و همچنين است اگر نداند كه شك او كدام يك از شك‌هاى صحيح بوده است كه بايد بعد از عمل كردن به مقتضاى جميع آن‌ها، نماز را اعاده نمايد و اين (عمل به وظيفه همه شك‌ها) با خواندن دو ركعت (نماز احتياط) ايستاده و دو ركعت (نماز احتياط) نشسته و سجده سهو تحقق پيدا مى‌كند. و همچنين است اگر محتملات او منحصر به شك‌هاى صحيح نباشد، بلكه بعضى از صورت‌هاى شك‌هاى باطل را هم احتمال دهد كه احتياط (واجب) آن است كه به وظيفه همه شك‌هاى صحيح عمل كند و سپس نماز را اعاده نمايد.

مسأله ٧- اگر يكى از شك‌ها برايش پيدا شود و وظيفه‌اش را در آن نداند، چنانچه وقت وسعت نداشته باشد يا در اين وقت توانايى ياد گرفتن نداشته باشد، در صورتى كه يكى از احتمالات نسبت به وظيفه‌اش در چنين موردى، رجحان داشته باشد، بايد به همان عمل نمايد وگرنه به يكى از احتمالات عمل كرده و نمازش را تمام مى‌كند و در صورت وسيع بودن وقت، نمازش را احتياطاً اعاده مى‌نمايد، و اگر بعداً معلوم شود كه بر خلاف‌