تعطيل است. آن دانشگاه را شما مى‌خواهيد؟ دانشگاه زمان رضا خان و زمان محمد رضا را مى‌خواهيد شما؟ مى‌خواهيد از دانشگاه امثال «شريف امامى‌ [١] بيرون بيايد؟ اصلاح كنيد خودتان را آقا! توجه شما نداريد به مسائل. خدا نكند كه توجه داشته باشيد». لكن حمل به صحت اين است كه شما توجه نداريد به مسائل. شم سياسى، شماها نداريد.

دانشگاهها در سرتاسر دنيا در خدمت ابرقدرتها هستند و بوده‌اند، و ما مى‌خواهيم نباشد اين. در دانشگاههاى ما هم اصلًا عملش هم اين قدرها نبود. يك عده‌اى، البته هم متعهد بودند و هم چه، اما در اقليت واقع شده بودند كه مشت محكم كمونيستها نمى‌گذاشت اينها كارى انجام بدهند. حالا هم اگر دانشگاه باز بشود، اساتيد متعهد داشته باشيم، نمى‌گذارند اينها كه دانشگاه، دانشگاه باشد. حتى دانشگاه، دانشش هم در آن نبود. اگر دانش در آن بود، چرا الآن بعد از اين همه سال و ميلياردها خرج و بودجه اين ملت صرف شد، و حالا وقتى كه مى‌خواهند يك مريضى را كه يك قدرى مرض آن مشكل است معالجه كنيم، مى‌گوييد بايد برود به خارج؟ اين وابستگى نيست؟ شما يك همچو دانشگاهى مى‌خواهيد كه بعد از پنجاه سال مريضش بايد برود در انگلستان خودش را معالجه كند؟ اگر دانشگاه به همان حال باشد، هر روزى كه بر دانشگاه بگذرد بر فساد اين مملكت اضافه مى‌شود. ما را خواهى نخواهى دانشگاه مى‌كشد به دامن امريكا يا شوروى؛ اين نمى‌شود، غير از اين، براى اينكه اساس از دانشگاه شروع مى‌شود. مردم بازار نمى‌توانند ما را بِكشند به دامن شوروى يا امريكا. مردمى كه دهقان هستند نمى‌توانند ما را بكشند به دامن اين و آن. مردمى كه در كارخانه‌ها هستند نمى‌توانند اين كار را بكنند. معمّمين هم نمى‌توانند اين كار را بكنند و لو اينكه در آنها آدم فاسد باشد.

آن كه مى‌تواند ما را وابسته و در دامن امريكا يا شوروى بِكشد، دانشگاه است، براى‌

[١] جعفر شريف امامى كه چند دوره رياست مجلس سنا را به عهده داشت و در اوج انقلاب پس از جمشيد آموزگار به نخست‌وزيرى رسيد. او عامل اصلى كشتار مردم تهران در ميدان ژاله (شهداى فعلى) بود. به دستور او در تهران و يازده شهر كشور حكومت نظامى اعلام شد و هزاران تن از مردم بيگناه و بيدفاع كشور به ضرب گلوله‌هاى دژخيمان شاه به شهادت رسيدند.