اين جبهه‌ها، فداكارى دارند مى‌كنند. در هر حال، به نظرشان ممكن است كه يك وقت- مثلًا- يك موشك فلان بيايد و اينها را از بين ببرد. بايد از اينها قدردانى كنند، تقويت كنند روحيه اينها را، ملت بايد تقويت كند روحيه اينها را. اينها مشغولند، مشغول بررسى هستند، مشغول برنامه‌ريزى هستند. از يك طرف مسامحه نبايد بشود. از يك طرف هم مشغول به كار هستند اينها.

كسانى كه اطلاع نظامى ندارند، نبايد دخالت كنند در كار نظامى. اين مثل اين است كه ما بگوييم كه فلان سرهنگ يك وقت بيايد به ما بخواهد بگويد كه فقه اسلام اين طورى است. همين طورى كه مى‌بينيد بعضيها از قرآن يك آيه‌اى را برمى‌دارند مى‌خوانند و دنبال او يك مسائلى را مى‌گويند، در صورتى كه از قرآن هيچ اطلاعى ندارند و از اسلام هم هيچ اطلاعى ندارند. مايى كه از نظام اطلاع نداريم و از جنگ اطلاع نداريم، نبايد اظهار نظر بكنيم كه خوب است اين جورى بكنند. آخر شما چه مى‌دانيد كه خوب است اين جورى بكنند؟! من و شما اطلاع از اين نداريم. هى برنامه ندهد كسى كه ندارد يك اطلاعى را؛ نمى‌فهمد يك چيزى را، تضعيف نكند روحيه سربازهاى ما را كه با تمام قدرت، همه جناحهايشان دارند جانفشانى مى‌كنند و ضربتهاى زياد به آنها زده‌اند. شما كنار نشسته‌ايد و مى‌گوييد خوب است اين جورى بكنند! آدمى كه كنار گود نشسته، خيلى حرفها مى‌تواند بزند. بگذاريد كه آنها روى نقشه‌هايى كه دارند، طورى كه مى‌توانند، عمل بكنند و بحمد اللَّه، مى‌توانند و ان شاء اللَّه، عمل مى‌كنند.

ما هم صبر داريم. اين قدرها بى‌صبرى نكنيد. جنگ صفّين هجده ماه طول كشيد با آن زحمات، هجده ماه طول كشيد با آن همه رنجهايى كه بردند و با آن همه تلفاتى كه دادند. ما تازه دو ماه است، كه كمتر از دو ماه است الآن كه يك همچو چيزى هست. شمايى كه به همه ابرقدرتها مى‌گوييد «ما ايستاديم و مقابله مى‌كنيم» و مشتتان را گره مى‌كنيد كه ما امريكا و شوروى و كذا را [شكست مى‌دهيم‌]، شما بايد همچو قدرتمند باشيد اگر پشت اين خانه‌هايتان هم- خداى نخواسته- سرباز اجانب آمد، باز هم همان مشت گره كرده برويد و با هم در بيفتيد و جنگ تن به تن بكنيد.