اين جوانهاى ما كه بحمد اللَّه، مسلمند و فعّال، بايد توجه بكنند به اينكه هر يك از اين شعائر اسلامى چه چيزى دارد كه اينها با آن مخالفند. چى زير سر عمامه است كه اينها مخالفند و چى زير سر مجالس عزاست كه اينها با آن مخالفند. از اين، چه چيزى مى‌آيد از مجالس عزا، هماهنگ كردن همه ملت. همه ملت در يك روزى از منزلها بيرون مى‌ريزند و فرياد مى‌زنند. اگر يك وقتى اينها فكر اين را كرده‌اند، اگر يك وقتى خطبايى كه در بين اينها هستند و علمايى كه در بين اينها هستند، با هم قرار دادند كه در اين روز، اينها را منسجم بر ضد يك قدرتى بكنند، چه خواهد شد؟ اينها از اين مى‌ترسند. با گريه، شما هى بنشينيد گريه كنيد، اما نفت را به ما بدهيد، ما اشكال نداريم! هى مجلس بگيريد، با ما مخالفت نكنيد، اشكال ندارد!

اينها از اين مجالس، از آن جنبه سياسى‌اش مى‌ترسند. امروز هم مجالس ما تحوّل درش پيدا شده است؛ مثل سابق نيست، متحول شده است. همه افراد ملت ما، مجالس ما متحول شده است. لكن گمان نكنند آنهايى كه جنبه‌هاى سياسى به نظرشان دارند و مثلًا روشنفكر هستند، به نظرشان كه مجالس گريه ديگر چيزى نيست. همين گريه‌هاست كه كارها را پيش برده، همين اجتماعات است كه مردم را بيدار مى‌كند. ما از اين مخالفتهايى كه شد در زمان رضا خان و شك نداريم كه به دستور بوده- خود او خيلى معلوم نبود كه اگر دستور ندهند، اين حرفها را بزند- از اين مخالفتهايى كه شد، بايد عبرت بگيريم؛ ببينيم با مجالس روضه مخالف بودند، معلوم مى‌شود كه مجالس روضه با آنها مخالف است؛ با روحانيت مخالف بودند، ببينيم كه روحانيت براى آنها مضر است؛ با دانشگاه مخالف بودند، ببينيم كه دانشگاه با آنها مخالف است. بودن يك دانشگاه صحيح با آنها مخالف است. بله، آنها دانشگاهى كه به دست خودشان درست بشود و همه چيزش را هم خودشان درست بكنند و جوانهايى كه از دانشگاه بيرون بيايند همه براى خودشان عمل بكنند، با آن مخالف نيستند. اما امروز با دانشگاه مخالفند. در انقلاب اسلامى، با دانشگاهش مخالفند، با مجالس روضه‌اش مخالفند، با روحانى‌اش مخالفند، با جوان متديّن بازارى‌اش مخالفند، با همه مخالفند.