خودشان را يافتند و مستقل مى‌دانند، با تمام قدرت، بيست سال هم اين جنگ طول بكشد ما ايستاده‌ايم. در صورتى كه اين پوسيده است ديگر. شما خيال نكنيد كه اين يك كارى است. اينكه مى‌بينيد موشك مى‌اندازد، اين براى اين است كه نمى‌تواند بيايد با اينها مقابله كند. از دور ايستاده است و موشك مى‌اندازد. اينكه اين جنايات را مى‌كند و مى‌خواهد ملت ما را بترساند به خيال خودش، اين براى آن است كه قدرت آنكه مقابله كند با اين جوانهاى ما را ندارد. در همه جا هم دارد هى كشته مى‌دهد و هى دارد ضايعات مى‌دهد. ولى آن خوى غلطش و آن تخيل باطلش و اينكه اعصابش بكلى خُرد شده است و حالا خردتر، نمى‌گذارد كه به خودش بيايد و بفهمد بايد چه بكند. اين در آنجا، در خود عراق هم پوسيده شده است و در همه ممالك دنيا هم آبرويش را از دست داده است. البته راديوى بغداد و- نمى‌دانم- روزنامه‌هاى بغداد هى هياهو مى‌كنند.

هياهو زياد است. اما در دنيا ببينيد چه جورى است وضع. در همه كشورهاى دنيا، اينها حيثيت سياسى، اگر داشتند هم از دست رفت. در خود عراق هم ملت با او مخالفند و كم كم صدايشان در مى‌آيد و پيدا هم شده آثارش.

فرق ما بين دولت ما و بين قواى انتظامى ما با آنها اين است كه اينها از ملتند و با ملتند و ملت هم با آنهاست. دليلش هم همين است كه آن دسته دارند جنگ مى‌كنند. خداوند همه را حفظ كند. سرتاسر ايران دارند كمك مى‌كنند. اگر پيدا كرديد يك دهى در عراق اين جورى كمك كرده باشد به اينها. اينها به زور البته مى‌گيرند، غارت مى‌كنند، به زور مى‌گيرند. اما اگر پيدا كرديد يك دِه را در تمام كشور عراق كه جوانهايش، زنهايش، براى اينها نان بپزند و- نمى‌دانم- بسته‌بندى كنند! ندارند اينها.

يك همچو ملتى از كى مى‌ترسد؟! چرا بايد بترسد؟! ما خدا را داريم. ما اسلام را داريم. ما براى خدا داريم عمل مى‌كنيم. كسى كه براى خدا عمل مى‌كند چرا بترسد؟! از كى بترسد؟! آنها بايد بترسند كه اگر از اينجا رفتند، جهنم هست آمالشان. جوانهاى مايى كه براى خدا دارند جنگ مى‌كنند، اجرشان با خداست. امكان دارد كه يك كسى براى خدا كار بكند و خداى تبارك و تعالى، به او عنايت نداشته باشد؟! شهيدشان با همان‌