همراه داشت، و ما از اين اسباب طبيعى كسى را نداشتيم كه همراه باشد. آخر هم كه سى ميليون جمعيت ايران بود باز در مقابل چند صد ميليون جمعيتى كه با ما مخالف بودند.

آن چيزى كه مطرح است در جنگ، عدد نيست. آن چيزى كه مطرح هست آن قدرت فكرى انسان هست. همان قدرتى كه با اتكال به خدا در صدر اسلام، يك عده كمِشان لشكرهاى زياد را به هم مى‌زد، و اوضاعشان را به هم مى‌زد. بحمد اللَّه در مملكت ما هم با اينكه عدد كم است، و آنها- دشمنهاى ابرقدرت- زياد، لكن امتحان داد ملت ما به اينكه با اين وحدت كلمه، و با اين اتكال به ذات مقدس حق تعالى، مى‌تواند كه آن لشكرهاى زياد را و آن جمعيتهاى زياد را شكست بدهد. پس آنكه مطرح هست، آن قدرتى است كه براى اشخاص از غيب پيدا مى‌شود، و آن قدرت بحمد اللَّه الآن هست، و آن طورى كه براى ما ذكر مى‌كنند الآن در ارتش و در سپاه پاسداران و در ساير قواى انتظامى و نظامى ما آن قدرت هست. همچنين هست كه اگر چنانچه، دَم مرگ هم باشند، مع ذلك فريادشان به اللَّه اكبر بلند است و حمله مى‌كنند. چند نفر معدود در يك پايگاهى هستند و بودند آن وقت، و از آن طرف آن جمعيت زيادى كه در كردستان بود و حمله مى‌كرد. اينها با جمعيت كمى جواب آنها را مى‌دادند. براى اينكه، اينها اتكال به خدا داشتند و آنها اتكال بر خدا نداشتند. پس ارتش ما نبايد بگوييم كه يك ارتشى است كه مثل ارتشهاى ديگر است. ژاندارمرى ما هم مثل ژاندارمرى ديگر است. سپاه پاسداران ما هم مثل قواى مسلح ديگران است. اين صحيح نيست. براى اينكه سپاه ديگران، ارتش ديگرى براى كى جنگ مى‌كند؟ ارتش عراق براى صدام حسين. كدام عاقل است كه براى صدام حسين جان خودش را بدهد؟ كه چه بشود؟ ارتش ما حجت دارد. مى‌گويند كه ما اگر بميريم پيش خدا مى‌رويم. اين روحيه است كه مقدّم مى‌دارد. اين روحيه‌اى كه عقيده ايمانى‌اش اين است كه من اگر كشته بشوم، يك توفيقى است براى من، و من مى‌روم در جوار رحمت الهى. اين روحيه است كه ما را پيروز كرده، و ارتش ما هم اين روحيه را بحمد اللَّه دارند. و ساير قواى مسلحه ما هم از قبيل پاسدارها و ژاندارمرى و شهربانى و همينهايى كه در حال نظم و انتظام هستند. پيام من به ارتش اين است كه اولًا تقدير مى‌كنم از شماها