مؤمنين برادر هستند، [١] اين يك حكم اخلاقى است، يك حكم اجتماعى است، يك حكم سياسى است. اگر مؤمنين، طوايف مختلفه‌اى كه در اسلام هستند و همه هم مؤمن به خدا و پيغمبر اسلام هستند، اينها با هم برادر باشند، همان طورى كه برادر با برادر نظر محبت دارد، همه قشرها با هم نظر محبت داشته باشند، اين علاوه بر اينكه يك اخلاق بزرگ اسلامى است و نتايج بزرگ اخلاقى دارد، يك حكم بزرگ اجتماعى و نتايج بزرگ اجتماعى دارد. شما ببينيد كه در همين برهه از زمان كه اسلام در اينجا يك سايه ضعيفى انداخته است، اين «برادرى» كه مقدار ناقصى الآن در ايران ايجاد شده است، چه آثار رحمتى هست در آن و چه انعكاس رحمانيت الهى در اين كشور هست. اين جهاد سازندگى كه همه قشرهاى ملت را در تحت لواى خودش قرار داده است و جوانهاى ما از هر قشرى در اين جهاد سازندگى وارد مى‌شوند، اين اثر آن اخوت اسلامى است كه دارند. اينها برادر هستند؛ توى كشور با هم برادر هستند و لهذا، با نظر برادرى به هم نگاه مى‌كند. و اخوت اسلامى اقتضاى اين را مى‌كند كه در اين جهت اجتماعى همه با هم كمك كنند و اين كشورى كه از خودشان هست همه آباد كنند آن را و پاكسازى كنند آن را و بسازند آن را.

اتحاد و برادرى، منشأ پيروزى‌ها

و اين يك حكم اخلاقى است كه در آن حكم اجتماعى هم هست و علاوه بر اين جهات سياسى دارد. جهات سياسى آن همين بود كه همه ديديد كه ملت ايران وقتى كه با هم مجتمع شدند و برادروار با هم در كنار هم بودند و همه توجه به برادرى اسلامى خود داشتند، قدرتهاى بزرگ نتوانستند در مقابل اين برادرها؛ در مقابل اينهايى كه مجتمع با هم شدند، نتوانستند در مقابل اينها قيام كنند و تاب مقاومت بياورند؛ همه راه خودشان را گرفتند و رفتند، گرچه بعض از ريشه‌هاى فاسدشان مخفيانه در اين ملت و در اين كشور هست، لكن اين ريشه‌هاى فاسد نمى‌توانند اين اخوت ايمانى كه الآن در شما هست اين‌

[١] اشاره به بخشى از آيه ١٠، سوره حجرات: «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ» به حقيقت مؤمنان همه برادر يكديگرند.