هر چه بتوانند آرامتر، لكن حالا صدا هم بلند شد، باشد. اما آن صدايى كه از طلبه‌ها توى مدرسه بلند مى‌شود، دنبالش هيچ ابداً اثرى از خصومت نيست. دو تا رفيق، دو تا دوست هستند سر يك مسئله علمى كار به آنجايى مى‌رسد كه اين فرياد سر او مى‌زند، او فرياد سر اين مى‌زند، لكن به مجرّد اينكه مباحثه تمام شد، همان دو تا برادرند كه بودند؛ همان دو تا دوستند كه بودند. هيچ ابداً ديگر دنباله ندارد كه آن مطالب را او گفته، اين مطلب را ما. با هم برادريم، مطالب با هم دعوا دارند. مسائل كه طرح مى‌شوند، آن مسائل با هم اختلاف دارند. آنهايى كه مسائل را طرح مى‌كنند، مسائلشان بايد با هم اختلاف داشته باشد، نه خودشان. خودشان دوست، رفيق و برادر، ولى مسائل را بايد طرح بكنند و اشكال دارند، بكنند و طرح بكنند مسائلى كه روى مصالح اسلام است، روى مصالح كشور است و آن مقدارى كه مى‌توانند بررسى بكنند و آن مقدارى كه قدرت دارند نظر بدهند، لكن بعد از اينكه مجلس تمام شد، همان طورى كه بعد [از] اينكه مباحثه طلبه‌ها تمام شد، مى‌نشينند با هم چاى مى‌خورند و رفيق و دوست هستند، آنها هم همين طور باشند.

رعايت مصالح اسلام و كشور

لازم نيست كه انسان وقتى كه در يك مطلبى مخالف يك كس ديگرى است، دشمن او هم باشد. همه مسلمان، همه مؤمن، همه اهل اين كشور و همه مصلحت اين كشور را مى‌خواهيد و ما و شما هم مصلحت اسلام را مى‌خواهيم و هم مصلحت اين اشخاصى كه در دار الاسلام زندگى مى‌كنند و تحت لواى اسلام هستند، از نمايندگانى كه ساير اقليتها هستند و مصالح آنها [را مى‌خواهيم‌]. اسلام اقتضاى اين را مى‌كند كه مصالح همه در نظر گرفته بشود و على السواء هم در نظر گرفته بشود. همه اهل اين مملكت هستند، حق دارند در اين مملكت و شما هم وكلاى اين مملكت هستيد و مى‌خواهيد خدمت بكنيد. هر يكى‌تان وكيل همه هستيد و هر يكى‌تان بايد مصالح همه مملكت را در نظر بگيريد.

بنا بر اين، بهترين مباحثه‌ها همين مباحثه برادرهاست با هم كه [در] كارهايشان، اگر