آداب الصلاة - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٠٥ - فصل پنجم يكى از آداب قرائت قرآن حضور قلب است،

پس، انسان در آيات شريفه كتاب الهى و در قصص و حكايات آن بايد مقصود و نتيجه انسانيّه، كه سعادت است، به دست آورد. و چون سعادت رسيدن به سلامت مطلقه و عالم نور و طريق مستقيم است، انسان بايد از قرآن شريف سبل سلامت و معدن نور مطلق و طريق مستقيم را طلب كند، چنانچه در آيه شريفه سابقه اشاره به آن شد. و چون شخص قارى مقصد را يافت، در تحصيل آن بينا شود و راه استفاده از قرآن شريف بر او گشوده و ابواب رحمت حق بر او مفتوح گردد، و عمر كوتاه عزيز خود و سرمايه تحصيل سعادت خويش را صرف در امورى كه مقصود به رسالت نيست نكند و از فضول بحث و كلام در چنين امر مهمّى خوددارى كند.

و چون مدّتى چشم دل را به اين مقصود افكند و از ديگر امور صرف نظر كرد، چشم دل بينا گردد و حديد شود، و تفكّر در قرآن براى نفس عادى شود و طرق استفاده باز گردد، و ابوابى بر او مفتوح شود كه تاكنون نبوده و مطالب و معارفى از قرآن استفاده كند كه تاكنون به هيچ وجه نمى‌كرده، آن وقت شفا بودن قرآن را براى امراض قلبيّه مى‌فهمد، و مفاد آيه شريفه‌ وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلمُؤْمِنينَ وَ لا يَزيدُ الظّالِمينَ الّا خَساراً.[٢٩٩] و معنى قول امير المؤمنين صلوات اللّه عليه را كه مى‌فرمايد: و تعلّموا القرآن، فانّه ربيع القلوب. و استشفوا بنوره، فانّه شفاء الصّدور[٣٠٠] ادراك مى‌كند. و از قرآن شريف فقط شفاء امراض جسمانيّه را طلب نمى‌كند، بلكه عمده مقصد را شفاء امراض روحانيّه كه مقصد قرآن است قرار مى‌دهد. قرآن براى شفاء امراض جسميّه نازل نشده، گرچه شفاء امراض جسميّه به او حاصل شود، چنانچه انبياء عليهم السلام نيز براى شفاء جسمانى نيامده بودند گرچه شفاء مى‌دادند، آنها اطبّاء نفوس و شفا دهندگان قلوب و ارواحند.

[٢٩٩] - پاورقى ٣٠٤.

[٣٠٠] -« قرآن را فرا گيريد كه بهار دلهاست و از نور آن شفا بجوييد كه شفاى سينه‌هاست.» نهج البلاغة، فيض الاسلام، ص ٣٣٠، خطبه ١٠٩( با زيادتى در عبارت).