یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٨٣ - علی - محبت اولیاء

فاش کرد اسپرد جان را در بلا

کای محمدای عدوّ توبهها

ای تن من وی رگ من پر ز تو

توبه را گنجا کجا باشد در او

توبه را زین پس ز دل بیرون کنم

از حیات خلد توبه چون کنم

عشق قهار است و من مقهور عشق

چون قمر روشن شدم از نور عشق

برگ کاهم پیش توای تندباد

من چه دانم تا کجا خواهم فتاد

گر هلالمور بلالم میدوم

مقتدی بر آفتابت میشوم

ماه را با زفتی و زاری چکار

در پی خورشید پوید سایه وار

عاشقان در سیل تند افتادهاند

بر قضای عشق دل بنهادهاند

همچو سنگ آسیا اندر مدار

روز و شب نالان و گردان بیقرار