یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٦٤ - علی و شبهای زنده

فجر تا سینه آفاق شکافت

چشم بیدار علی خفته نیافت [١]

ناشناسی که به شب برقع پوش

میکشد بار گدایان بر دوش.

پادشاهی که به تاریکی شب

میبرد شام یتیمان عرب.

تا نشد پردگی آن سرّ جلی

نشد افشا که علی بود علی.

عشقبازی که هماغوش خطر

خفت در خوابگه پیغمبر.

آن دم صبح قیامت تأثیر

پرده در شد از او دامنگیر.

دست در دامن مولا زد در

که علی بگذر و از ما مگذر.

شال میبست و ندایی مبهم

که کمربند شهادت محکم.

شاهبازی که ز شوق دیدار

می کند قاتل خود را بیدار.

ماه محراب عبودیت حق

سر به محراب عبادت منشق.

میزند پس لب او کاسه شیر

می کند چشم اشارت به اسیر.

چه اسیری که همان قاتل اوست

تو خدایی مگر ای دشمن دوست.

کفن از گریه غسّال خجل

پیرهن از رخ وصّال خجل.

شبروان مست ولای تو علی

جان عالم به فدای تو علی

علیای همای رحمت تو چه آیتی خدا را

که به ماسوی فکندی همه سایه هما را

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین

به علی شناختم من به خدا قسم خدا را

بروای گدای مسکین در خانه علی زن

که نگین پادشاهی به کرم دهد گدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند

چو علی گرفته باشد سر چشمه بقا را

مگرای سحاب رحمت تو بباری ار نه دوزخ

به شرار قهر سوزد همه جان ماسوی را