یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥١ - اسلام و عمل

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٨، ص: ٥١

توانسته است با مبارزات خستگی ناپذیر خود انقلابهایی علیه سرمایه داران بپا کند و گروههایی از افراد بشر را نجات بخشد پس مرتکب بهترین اعمال شده است و خداوند به حکم «انّا لانضیع اجر من احسن عملًا» به او عالیترین پاداشها را خواهد داد، صدها برابر پاداش کسی که عمر خود را به بیهودگی در گوشه معابد و مساجد تلف کرده است ..

گروهی دیگر از این افراطیون ایمان به خدا و قیامت را شرط میدانند ولی ایمان به انبیا را ضروری نمیدانند، ایمان به انبیا را مقدمه میدانند. این گروه علاوه بر آیات چهارگانهای که به نفع دسته اول ذکر کردیم ممکن است به آیاتی از قبیل: الذین هادوا و النصاری و الصابئین ... و همچنین آیه فمن کان یرجوا لقاء ربه فلیعمل عملًا صالحاً و لایشرک بعبادة ربه احداً و آیاتی دیگر که قبلًا نقل شد، تمسک کنند ..

گروه سوم، آنها ایمان به انبیا را لازم میدانند ولی تدین به دین خاصی را ضروری نمیدانند. میگویند انسان باید به یکی از ادیان آسمانی متعبد و متدین باشد ولی دین خاصی ضرورت ندارد. این گروه عقلًا به طریقیت و هادویت انبیا تمسک میکنند و میگویند راهنما نه راه راست است و نه مقصد، و نقلًا به آیه لا اکراه فی الدین تمسک میکنند ..

در مقام حل این اشکال ما باید تا اندازهای راجع به چگونگی عالم آخرت و رابطه آخرت با دنیا آشنا شویم و ببینیم پاداش یا کیفر اخروی روی چه موازینی است؟.

رابطه دنیا و آخرت:

دنیا و آخرت دو عالم متباین با یکدیگر نیستند. نسبت آنها با هم نسبت ظاهر است به باطن یا بدن به روح یا پدر و فرزند یا تخم و محصول. نعم اخروی و همچنین عذابهای اخروی جز صورتهای تجسم یافته اعمال و اخلاق و عقاید انسان نیست. پس تصور پاداش بدون عمل در آن جهان عیناً تصور فرزند بدون مقاربت، محصول بدون کشت است. پس بهطور اجمال نظریه افرادی که عمل را بی ارزش تلقی میکنند، چه از نظر اعمال حسنه و چه از نظر اعمال