یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٤ - اسلام و عمل

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٨، ص: ٤٤

امنوا بمثل ما امنتم به فقد اهتدوا [١] و ان تولوا فانما هم فی شقاق فسیکفیکهم اللَّه و هو السمیع العلیم. صبغة اللَّه و من احسن من اللَّه صبغة و نحن له عابدون. (بقره، آیه ١٣٦- ١٣٨).

از همین قبیل است مسئله توقف قبولی اعمال بر ولایت، برای اینکه اگر انسان به مقام ولایت اعتراف و خضوع نداشته باشد اولًا برنامه را نمیتواند صحیح و کامل عمل کند و ثانیاً این خود نوعی جحود و عناد است [٢]. جحود و عناد اثر حبط و خنثی کردن اعمال را دارد: و لو اشرکوا لحبط عنهم ما کانوا یعملون (انعام، آیه ٨٨)، اولئک الذین کفروا بایات ربهم و لقائه فحبطت اعمالهم (کهف، آیه ١٠٥)، الذین کفروا بربهم اعمالهم کرماد اشتدت به الریح فی یوم عاصف (ابراهیم، آیه ١٨)، ایضاً: ... کمثل ریح فیها صر (آل عمران، آیه ١١٧)، ایضاً: و قدمنا الی ما عملوا من عمل فجعلناه هباء منثوراً (فرقان، آیه ٢٣) ..

پس این خود نیز یک مسئله است که طرفیت با حقیقت و عناد ورزی موجب حبط و بیاثر شدن اعمال است، یعنی در عین اینکه عملی جامع شرایط است چون یک شرط اصلی که حس خضوع و تواضع در برابر حقیقت و تسلیم در برابر حق است وجود ندارد، عمل هباءً منثورا میشود: و قدّمنا الی ما عملوا من عمل فجعلناه هباء منثوراً..

پس این خود یک منطقی است در قرآن کریم که کفر مطلقاً، یعنی حس عناد و لجاج در برابر حقیقت، خواه در برابر توحید خواه نبوت و خواه ولایت باشد، اثرش این است که عمل را محو و نابود میکند.

این خود داستان مفصلی است که باید به مراجع مربوط که در نمره ١٥ اشاره کردیم مراجعه شود.