یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٧ - اسلام و عمل

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٨، ص: ٢٧

آیه فوق را باید با توجه به آیات ماقبل یعنی از آیه یا ایها الرسول لایحزنک الذین یسارعون فی الکفر (آیه ٤١) در نظر گرفت و مثل این است در این آیه کریمه اصالتی برای اختلافات در نظر گرفته شده است. باید دقیقاً مطالعه شود ..

ایضاً:.

و من اهل الکتاب من ان تأمنه بقنطار یؤده الیک و منهم من ان تأمنه بدینار لایؤده الیک الّا مادمت علیه قائماً ذلک بانهم قالوا لیس علینا فی الامیین سبیل و یقولون علی اللَّه الکذب و هم یعلمون. بلی من اوفی بعهده و اتقی فان اللَّه یحب المتقین [١]. (آل عمران، ٧٥- ٧٦).

اجمالًا از مجموع این آیات که مزاعم یهود و نصاری و بعضی از جهّال مسلمین را رد میکند، معلوم میشود که قرآن مجید سعادت و شقاوت واقعی- که در نتیجه تقرب به خدا و یا دوری از او پیدا میشود- تابع شرایط خیالی و اعتباری از قبیل انتساب به فلان شخص یا فلان دین و تبعه فلان شخص به شمار رفتن نمیداند، بلکه تابع چند چیز است:.

الف. عمل.

ب. ایمان به خدا و ایمان به قیامت.

ج. تقوا و فضیلت اخلاقی از قبیل وفای به عهد و بعضی بعضی را استعباد نکردن و تواصی به حق و تواصی به صبر.

پس نوبت این است که بدانیم آیا شرایط عملی و واقعی و بالاخره شخصیتی که اسلام در نظر گرفته عقلانی و منطقی است یا عقلانی و منطقی نیست ..

٣. آیاتی که سعادت و شقاوت اقوام گذشته را با عمل و نیت آنها