این هم به همین دلیل که عرض کردم: چون امام حسین کشته نشد برای منفعت شخصی، امام حسین کشته نشد برای اینکه خودش را فدای گناهان امت کرده باشد، امام حسین در راه حق کشته شد، در راه مبارزه با باطل کشته شد. ائمه دین خواستند مکتب حسین در دنیا باقی بماند، شهادت حسین به صورت یک مکتب (مکتب مبارزه حق با باطل) برای همیشه باقی بماند؛ و الّا چه فایده به حال امام حسین که ما گریه بکنیم یا نکنیم، و چه فایده به حال خود ما دارد که صرفاً بنشینیم یک گریهای بکنیم و بلند شویم و برویم؟ ائمه دین خواستند قیام امام حسین به صورت یک مکتب و به صورت یک مشعل فروزان همیشه باقی بماند. این یک چراغی است از حق، از حقیقتدوستی، از حقیقت خواهی. این یک ندایی است از حقطلبی، از حرّیت، از آزادی. این مکتب حرّیت و این مکتب آزادی و این مکتب مبارزه با ظلم را خواستند برای همیشه باقی بماند. در زمان خود ائمه اطهار که این دستور صادر شد، سبب شد که جریانی زنده و فعال و انقلابی به وجود آید. نام امام حسین شعار انقلاب علیه ظلم گشت. یک عده شاعر انقلابی به وجود آمد؛ کمیت اسدی به وجود آمد، دِعبِل خُزاعی به وجود آمد. دعبل خزاعی میدانید کیست؟ کمیت اسدی میدانید کیست؟ اینها دو نفر روضهخواناند اما نه مثل روضهخوانی من. دو نفر شاعرند مرثیهگو اما نه مثل مرثیهگوییهای محتشم و غیره. دلم میخواهد شما اشعار کمیت اسدی، اشعار دعبل خزاعی و اشعار ابن الرومی و اشعار ابوفراس حَمْدانی که به عربی است با همین اشعار محتشم که هزارتا خواب برایش نقل میکنند، مقایسه کنید و ببینید آنها کجا و اینها کجا! آنها دارند مکتب حسین را نشان میدهند. کمیت اسدی با همان اشعارش از یک سپاه بیشتر برای بنیامیه ضرر داشت. این مرد کی بود؟ یک روضهخوان بود اما چه روضهخوانی؟ آیا روضهخوانی بود که بیاید چهارتا شعر مفت بخواند و پول بگیرد و برود؟ شعر میگفت که تکان میداد دنیا را، تکان میداد دستگاه خلافت وقت را.

عبداللَّه بن حسن بن علی، معروف به عبداللَّه محض، تحت تأثیر شعرهای کمیت قرار گرفت؛ به عنوان صله آن ابیات جاندار، سند مزرعه خود را آورد داد به کمیت.

کمیت گفت: محال و ممتنع است که بگیرم، من مرثیهخوان سیدالشهداء هستم، من برای خدا مرثیه گفتهام، پول نمیگیرم. اصرار فوقالعاده کرد. بالاخره گرفت. بعد از