ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٩١ - تفسير

((وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ)) ابى مسلم گويد: يعنى نميخواهيد اخذ طريق بطور اختيار بسوى رضا و خشنودى پروردگار نمائيد مگر آنكه خدا شما را مجبور كند و ناچار بر اين كار كند. پس در اين هنگام ميخواهيد و حال آنكه فائده‌اى براى شما ندارد و تكليف زايل است و خدا اين مشيّت را نخواسته، است بلكه خواسته شما به حسن اختيارتان ايمان را اختيار نمائيد تا مستحق ثواب شويد.[١] و بعضى گفته‌اند: يعنى نميخواهند چيزى از عمل را بطاعت او مگر خداوند آن را خواسته و اراده كرده و نيست مقصود از آيه اينكه خداى سبحان ميخواهد هر چه بنده ميخواهد از معصيت و گناه و مباحات و غير آن براى اينكه دليلهاى روشن دلالت دارد بر اينكه جايز نيست كه خداى سبحان اراده كند كارهاى زشت و اعمال قبيحه را و منزّه است از اين و فرمود خداى سبحان‌( (وَ لا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ))

[١] سعد بن عبد اللَّه باسنادش از حضرت هادى ٧ روايت نموده كه فرمود: خداوند قلوب ائمّه : مورد و جايگاه اراده خود قرار داده وقتى خدا چيزى بخواهد آنها هم ميخواهند.

ميگويم در زيارت اوّل حضرت سيّد الشّهداء معروف بزيارت قتيل اللَّه كه اصحّ زيارات است اين جمله است. اراده الرّب فى مقادير أموره تهبط اليكم و تصدر عن بيوتكم. اراده پروردگار در تقدير و مقدّرات كارهاى او بسوى شما فرود آمده و از خانه شما صادر ميشود.