ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٤٨ - اعراب

ناراحتى شود و قطع ميكند حقّ سپاس و تشكّر به آنرا. ميگويند: (منّ بعطائه) منّت گذاشت به بخشش خود منّت ميگذارد منّت گذاردنى وقتى اين كار را نمود و امّا منّت بر اسير پس آن آزاد كردن اوست. بقطع كردن اسباب و ريسمان اسارت.

(و استكثار) طلب كثرت و زياديست و در اينجا طلب ذكر استكثار است بر بخشش.

(و ناقور) بر وزن فاعول از نقر مانند هاضوم از هضم و حاطوم از حطم و آن چنانست كه بكوبد و بدمد در آن براى در آوردن آهنگ و صدا بسبب آن.

(و يسير) كم زحمت و مشقّت را گويند و از آنست يسار كه بمعناى توانگرى و زيادى مال است براى كمى مشقّت در آن در خرج كردن و انفاق نمودن و از آنست تيسر الامور يعنى سهولت و آسانى كارها.

اعراب:

((وَ رَبَّكَ فَكَبِّرْ)) تقدير و باطنش (قم فكبّر ربّك) بر خيز و خداى خود را تكبير بگوى و هم چنين است آيه بعد از آن يعنى (قم و ثيابك فطهّر) (قم و الرّجز فاهجر) و فائده تقديم و جلو افتادن مفعول از آن اختصاص است، زيرا وقتى گفتى (و كبّر ربّك) دلالت نميكند بر اينكه تكبير براى غير خدا جايز