است. از ميان سه دسته مطالب مطرح شده از سوى ايشان، فقط به بخش اول پاسخ خواهم داد. اينك مى‌كوشم به فضل الهى و با استمداد از اولياى معصومين(ع)، منصفانه و به دور از تعصب به بررسى سه مقاله ايشان بپردازم.

استنادى غلط

عبارتى را در مقاله خود با قيد «گويا» به آيت اللّه‌ سيد محمد كاظم يزدى صاحب عروه نسبت داده‌ام و (٩) آقاى ابوالحسنى ادعا كرده است اين عبارت متعلق به مستوفى تفرشى است. (١٠) حق با ايشان است و از تذكر ايشان سپاسگزارم.

رساله تذكرة الغافل

ايشان استناد بنده به رساله تذكرة الغافل براى تبيين نظرات شيخ فضل اللّه‌ نورى را مغاير با دقت و احتياط علمى مى‌داند؛ زيرا به زعم ايشان اين رساله تأليف آيت اللّه‌ ميرزا ابوتراب شهيدى قزوينى است. (١١)

پاسخ: در مقاله خود پنج قول در باره مؤلف اين رساله ذكر كرده‌ام كه يكى از آنها ديدگاه منحصر به فرد آقاى ابوالحسنى است. (١٢) بر اساس يكى ديگر از ديدگاه‌ها كه مورد قبول جمعى از پژوهشگران از جمله شيخ آقا بزرگ تهرانى، كتاب شناس توانا مى‌باشد، نويسنده آن شيخ فضل اللّه‌ نورى است. مستند اين ديدگاه، نسخه خطى و چاپى اين رساله است كه در آنها، نويسنده، شيخ فضل اللّه‌ معرفى شده است. هيچ يك از ديدگاه‌هاى ديگر، استنادى به نسخ اين رساله نكرده‌اند.

(٩) همان، ش٥٧، ص١٤١.
(١٠) همان، ش٦٣ و ٦٤، ص٣٠٦.
(١١) همان، ص٣٢٣.
(١٢) همان، ش٥٧، ص١٣٨.