متأسفانه بيشتر مخالفان و موافقان شيخ فضل اللّه‌ نورى در طول صد سال اخير گرفتار تعصب بوده‌اند. برخى چنان از شيخ بيزار بوده و هستند كه نكات مثبت شخصيت او را نمى‌بينند يا ناديده مى‌گيرند و در مقابل، گروهى ديگر چنان شيفته شخصيت او شده‌اند كه ضعف‌ها و كاستى‌هاى شيخ بر آنها پوشيده مانده است.

مطالب مطرح شده در سه مقاله مرحوم ابوالحسنى را مى‌توان به سه دسته تقسيم كرد. بخش اول مطالبى است كه او كوشيده است در آنها به برخى قسمت‌هاى مقالات من با استدلال خرده بگيرد. بخش دوم نسبت‌هاى فراوان و تكرارى است كه پيوسته در لابه لاى مقالات خود به بنده و محتواى مقالاتم داده است، مانند «بى دقتى»، «عدم اتقان»، «داورى عجولانه»، «سطحى‌نگرى»، «ظاهربينى»، «عدم ژرف‌بينى»، «بى‌توجهى به معيارهاى اسلامى» و غيره. به كار گيرى اين نوع واژگان در نوشتار ايشان بيشتر زاييده قلم خطابى او است كه درازگويى را نيز در پى داشته است.

بخش سوم، مباحث علمى و مفصّلى است كه آقاى ابوالحسنى به بهانه نقد مقالات به آنها پرداخته و به نظر، صحت و سقم آنها چندان ربطى به محتواى مقالات ندارد، مانند مباحث مربوط به عقل كلى و عقل جزئى (٣)، قياس و اجتهاد به رأى (٤)، اقدامات خلفا در صدر اسلام (٥)، همكارى و نزديكى ميان عالمان شيعه و اهل سنت در برهه‌اى از تاريخ، (٦) كاربرد واژه «تعبد» در فقه (٧)، برجستگى‌هاى فقه شيعه (٨) و غيره. بخش سوم بيشترين نقش را در طولانى شدن مقالات ايشان داشته

(٣) فقه اهل بيت(ع)، ش٦٤، ٦٣، ص٣٤٢-٣٣٣
(٤) همان، ص٣٤٨-٣٤٤.
(٥) همان، ص٣٥٧-٣٤٩.
(٦) همان، ص٣٦٣ـ ٣٥٨.
(٧) همان، ص٣٨٠ ـ٣٧٩.
(٨) همان، ص٣٣٠ ـ ٣٢٠.