٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٣٠ - راههاى اثبات مستقيم هلال خالد غفورى

«هي أهلّة الشهور، فإذا رأيت الهلال فصم، وإذا رأيته فافطر؛ (٢٤)

همان هلال هاى ماه است؛ اگر هلال را ديدى روزه بگير و اگر آن را ديدى افطار كن» .

٧. ابى أيوب ابراهيم بن عثمان خرّاز از امام صادق(ع) نقل كرده است كه فرمودند:

«إنّ شهر رمضان فريضة من فرائض الله فلا تؤدّوا بالتظنّي؛ (٢٥)

ماه رمضان فريضه‌اى از فرائض الهى است كه با تظنى از بين نمى‌رود» .

احتمال دوم: رؤيت به صورت طريقيت به كار رفته است دو استدلال براى اين احتمال وجود دارد:

اولاً: مفهوم عرفى رؤيت در مثل چنين مواردى طريقيت است، مثلاً منظور عرف از اين عبارت «اگر فقيرى را ديدى به او كمك كن»، خصوص رؤيت نيست، بلكه اگر صدايش را بشنود، بدون اينكه او را با چشم ببيند، باز بايد به او كمك كرد. بدون شك مراد عرف لزوم اعطا به فقير است به هر صورتى كه علم به وجود او پيدا كند، چه از راه رؤيت يا از راه‌هاى ديگر.

بله، چنانچه گفته شود اگر فلان فيلم را ديدى، چشمت را از صفحه تلويزيون دور كن، خصوص رؤيت فيلم فهميده مى‌شود، لذا اگر صدايش را بشنود بدون


(٢٤) همان، ص٢٥٢، ب ٣ از احكام ماه رمضان، ح ١، و نيز، ص٢٥٤، ح٧ .
(٢٥) همان، ص٢٥٦، ب ٣ از احكام ماه رمضان، ح ١٦. به گفته بنده: بر هر كه احاديث منقوله از ائمه اهل بيت(ع) را ملاحظه نمايد روشن مى‌شود كه‌با آنچه از پيامبر(ص) نقل شده وحدت وجود دارد، و احاديث از نظر محتوى بيگانه نبوده البته با تذكر دو نكته: نكته اول: برخى اختلافات ساده در بعضى ألفاظ وجود دارد نكته دوم: نفى راه‌هاى غير علمى بنابراين، روشن است كه منحصر شدن بحث در حوزه مذهبى ضرورت نداشته، بلكه مى‌توان بحث را در افقى مناسب‌تر كه با همه مذاهب اسلامى منسجم باشد مطرح نمود ؛ با توجه به نص قرآنى و حديث نبوى با عمليات استدلالى