تعامل نويسنده با روايات فقهى بسيار محتاطانه است. سيره او به جاى طرد و جعلى خواندن روايت، ردّ علم آن به خدا و رسولش(ص) (١٢٦) است. وى تلاش مى‌كند تا بر مبناى معيارهاى عرفى و منطقى و با به كارگيرى روش‌هاى ضابطه‌مند، تعارض ميان روايات را حلّ و فصل كند. ما در اينجا برخى از شيوه‌هايى را كه در حلّ اختلاف ميان اين‌گونه روايات به كار گرفته است، ذكر مى‌كنيم:

جمع دلالى عرفى

١. اخبار مختلفى در مورد اينكه آيا نماز مغرب داراى يك وقت است يا دو وقت، وجود دارد. در برخى از اين روايات نماز مغرب فقط يك وقت دارد؛ مانند صحيحه اديم بن الحرّ از امام صادق(ع) كه فرمود: «اِءنَّ جَبْرَئِيلَ أَمَرَ رَسُولَ اللّه‌(ص) بِالصَّلَوَاتِ كُلِّهَا فَجَعَلَ لِكُلِّ صَلَاةٍ وَقْتَيْنِ إِلَّا الْمَغْرِبَ فَإِنَّهُ جَعَلَ لَهَا وَقْتاً وَاحِداً» (١٢٧) در حالى كه از عموم برخى ديگر از روايات استفاده مى‌شود كه نماز مغرب مانند ساير نمازها داراى دو وقت است؛ مانند صحيحه ابن سنان از امام صادق(ع) كه فرمود: «لِكُلِّ صَلاةٍ وَقْتَانِ وَ أَوَّلُ الْوَقْتَيْنِ أَفْضَلُهُمَا...» (١٢٨). مصنف با استناد به كلام فيض كاشانى و محقق خراسانى، دو وجه براى جمع ذكر مى‌كند. نخست به نقل از فيض در «الوافى» مى‌نويسد:

أقول: و الذي يظهر لي من مجموع الأخبار و التوفيق بينها أن مجموع

(١٢٦) همان، ص١٥.
(١٢٧) شيخ طوسى، تهذيب الاحكام، ج٢، ص٢٦٠؛ ح٧٢ ؛ حر عاملى، وسائل الشيعة، ج٤، ص١٨٩، ح١١، ابواب المواقيت.
(١٢٨) كلينى، الكافي، ج٣، ص٢٧٤، ح٣؛ شيخ طوسى، الاستبصار، ج١، ص٢٤٤، ح١؛ شيخ طوسى، تهذيب الاحكام، ج٢، ص٣٩ـ٤٠، ح٧٤؛ حر عاملى، وسائل الشيعة، ج٤، ص١١٩، ح٤، ابواب المواقيت.