فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٣٩٨ - شيخ فضل اللّه نورى؛ مواجهه عقلانيتِ «وحىْ باور»؛با عقلانيتِ «خودبنيادِ» غربى على ابوالحسنى(منذر)

همين امر در مورد ديدگاههاى نائينى راجع به قانون و مجلس شورا و تفكيك قوا نيز مصداق دارد: «نائينى... قانون و مجلس شوراى ملى را دو جانشين ميسور براى ملكه عصمت در عصر غيبت معرفى مى‌كند. آنگاه در صدد انطباق مجلس شورا يا همان پارلمان بر آموزه‌هاى دينى بر مى‌آيد و پس از بررسى برخى از آيات و روايات مربوط به مشورت، به تطبيق آنها بر همين شوراى عمومى ملى كه خواسته مشروطه‌خواهان بود، مى‌پردازد و آن را مصداق كاملى براى اين گونه فرمان‌ها و توصيه‌هاى قرآنى و روايى مى‌يابد و تأسف مى‌خورد كه به جاى آنكه شوراى عمومى ملى را هذه بضاعتنا ردَّت الينا بگوييم، با اسلاميت مخالفش مى‌شماريم» (١٩١) در حالى كه نائينى (همچون بيشتر انديشمندان نوگراى مسلمان در طول ١٥٠ سال گذشته) «از تفاوت جوهرى ميان مفهوم رايزنى در قرائت رايج و سنتى كه با ظواهر نصوص شورا در كتاب و سنت سازگار است، با مفهوم تصميم‌گيرى جمعى كه مورد نظر آنان بوده است، غفلت يا تغافل ورزيده است». مقصود از اين سخن، البته، «اين نيست كه مجلس قانون گذارى در نظام سياسى اسلام فاقد جايگاه موجّهى است، بلكه مقصود اين است كه آموزه شورا در اسلام