نفقه زن مطلّقه باردار، داده مى‌شود تا وضع حمل كند و او به فرزندش سزاوارتر است از كسى كه فرزندش را به همان مبلغى شير مى‌دهد كه ديگرى براى شير دادن مى‌گيرد. خداوند فرموده است: «مادر نبايد به سبب فرزندش ضرر ببيند و پدر نيز نبايد به سبب فرزندش ضرر ببيند».

نكات

١. روايت، بنابر تحقيق صحيحه است.

٢. مورد روايت طلاق است و اطلاق ندارد.

٣. همان نكته سوم و چهارمى كه در ذيل روايت دوم گذشت در اين روايت نيز هست.

٤. فرقى ميان دختر و پسر در روايت نيست (اطلاق ولد).

روايت ششم

محمد بن على بن الحسين با اسناد خود، از عبداللّه‌ بن جعفر، از ايوب بن نوح نقل كرد كه گفت: كسى از اصحاب امام هادى (ع) به آن حضرت نوشت: من همسرى داشتم كه از او داراى فرزندى هستم و او را طلاق داده‌ام، امام در پاسخ نامه نوشتند:

المرأة أحقّ بالولد إلى أن يبلغ سبع سنين الاّ أن تشاء المرأة. (٦٠)

زن به فرزندش تا هفت سال سزاوارتر است، مگر خود بخواهد فرزند را نپذيرد.

(٥٨) سوره بقره، آيه ٢٣٣.
(٥٩) وسائل‌الشيعه ، ج ٢١، آل البيت(ع)، ص ٤٧٢، ح ٥ (٢٧٦١٥)،باب ٨١ از ابواب احكام اولاد؛ الكافي ،ج٦، ص١٠٣،ح٣.
(٦٠)همان، ح ٦ (٢٧٦١٦) و من لا يحضره الفقيه، ج٣، ص٤٣٥، ح٤٥٠٧.