فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٠٦ - ماهيت حضانت و تعيين صاحبان آن (١) رسول مزروعى
از شير باز گيرند، پدر به حضانت و نگهدارى او احق از مادر است، و چنانچه پدر از دنيا برود، مادر از همه فاميل پدرى به نگهدارى فرزند اولى است، و اگر پدر كسى را بيابد كه او را به چهار درهم شير دهد و مادر طفل بگويد: من او را به كمتر از پنج درهم شير نخواهم داد، پدر مىتواند طفل را از مادر بستاند و به دايه دهد؛ هر چند براى فرزند بهتر و سزاوارتر است كه نزد مادرش باشد.
مانند اين روايت را شيخ صدوق به اسناد خود از عباس بن عامر نقل كرده است. (٣٢)
نكات
١. روايت موثقة است (٣٣).
٢. در روايت سخنى از طلاق نيست و حمل روايت بر خصوص مورد طلاق وجهى ندارد و با توجه به اقليت موارد طلاق نسبت به موارد زندگى مشترك و عبارت «فهو بين الأبوين بالسويّة»، اگر روايت ظهور در زندگى مشترك نداشته باشد، لااقل نسبت به طلاق و عدم آن، اطلاق دارد و احكام در آن شامل زندگى مشترك هم مىشود.
٣. اينكه در قطعه اخير آمده كه پدر مىتواند در صورت مطالبه اجرتِ بيشتر از ناحيه مادر، كودك را از او بگيرد، ظاهراً فقط مربوط به جهت ارضاع است و منافاتى با بقاى حق مادر در مورد كودكش در ديگر امور ندارد و از اين رو، عبارت
(٣٢)من لا يحضره الفقيه، ج ٣، ص ٤٣٤، ح ٤٥٠٤">
(٣٣)داود بن حصين اسدى را نجاشى توثيق صريح كرده، ولكن بعضى نظير شيخ در اصحاب امام كاظم (ع)، و علامه در خلاصه به نقل از ابن عقده، وى را واقفى خواندهاند، ليكن همان طور كه مرحوم خوئى آورده، اين منافى با شهادت نجاشى به وثاقت او نيست و به روايتش مىشود اعتماد كرد"> (معجم رجال الحديث، ج٧، طبع مدينة العلم، ص٩٨).