٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٠٥ - ماهيت حضانت و تعيين صاحبان آن (١) رسول مزروعى

قرار دادن كودك تا هفت سال در حضانت مادر است؛ هر چند كودك پسر باشد. (٢٨)

١٢. حق سرپرستى طفل ـ اعم از آن كه وى پسر باشد يا دختر ـ بنابر اظهر تا دو سال براى مادر است، امّا بعد از دو سال تا هفت سال پدر نيز حقّ سرپرستى دارد و در اين پنج سال احوط آن است كه حق سرپرستى پسر با پدر و حق سرپرستى دختر با مادر باشد، ولى بعد از هفت سال، اين حق فقط از آن پدر است. (٢٩)

روايات مربوط به حق حضانت و بررسى سند و دلالت آنه

روايت نخست

محمد بن يعقوب، از ابى على اشعرى، از حسن بن على، از عباس بن عامر، از داود بن حصين، از امام صادق(ع) نقل مى‌كنند كه فرمودند:

«و الوالدات يُرضعن أولادهنَّ» قال: مادام الولد فيالرضاع فهو بين الأبوين بالسويّة، فإذا فطم فالأب أحقّ به من الأم فإذا مات الأب فالأمّ أحقّ به من العصبة، و إن وجد الأب من يرضعه بأربعة دراهم و قالت الأم: لا أرضعه إلاّ بخمسة دراهم فانّ له أن ينزعه منها إلاّ انّ ذلك خير له و أرفق به أن يترك مع أمّه؛ (٣٠)

«و مادران فرزندان خود را شير مى‌دهند» (٣١) تا زمانى كه طفل شير خوار است، حق نگهدارى ميان هر دو همسر به طور مساوى است، و چون او را


(٢٨) قائل، آيت اللّه الشيخ محمّداسحاق الفيّاض (منهاج الصالحين ، ج٣، المطبعة امير، طبع الاولى ، قم، ص ٦٨، مسألة ١٩٢ و شهيد آية‌اللّه محمدباقر صدر است(منهاج الصالحين، دار التعارف، ج ٢، ص ٣٠٢، حاشيه ٨٩).
(٢٩) قائل به اين قول حضرت آيت اللّه‌ العظمى محمد تقى بهجت است (نقل از توضيح‌المسائل مراجع ـ انتشارات اسلامى ـ چاپ چهارم ـ ١٣٧٨، ج ٢، ص ٤٤٦، مسألة ١٩٨٤).
(٣٠) وسائل الشيعه ، ج٢١، آل البيت(ع)، شعبان ١٤١٢ هـ، ص٤٧٠، ح ١.
(٣١) سوره بقره، آيه ٢٣٣.