سير شدن تو نيست و تو، زن مطلّقه، ما، شهود، حاضران در مجلس، ملائكه، خداوند عالم و همه مى‌دانند كه تو از زمره شوهران محسوب نمى‌شوى و زن يا اوليايش از اين كار تو راضى و خوشنود نيستند. تنها تو به منزله بز نر عاريتى مى‌باشى كه براى جفت‌گيرى، به اين كار دعوت شده‌اى كه اگر اين گرفتارى پيش نيامده بود هر گز راضى نبوديم تو اينجا باشى. مردم با خوشحالى و شادمانى جريان ازدواجشان را اظهار مى‌كنند، در حالى كه ما توصيه مى‌كنيم اين درد بى درمان مكتوم باشد. ما اين ازدواج را بدون هيچ شادمانى و دعوتى مخفى مى‌كنيم، بلكه توصيه مى‌كنيم بى سروصدا و مخفيانه برگزار شود.

معمولاً براى ديندارى زن، موقعيت اجتماعى، اقتصادى و زيبايش، با او ازدواج مى‌كنند، در حالى كه محلّل از هيچ يك از اين موارد سؤالى نمى‌كند؛ زيرا او نه تنها به نجابت زن توجهى ندارد، بلكه آمده تا آن را از بين ببرد. خداوند هريك از زن و مرد را مايه آرامش ديگرى قرار داده وبين آنها دوستى و مهربانى ايجاد كرده تا مقصود از اين پيوند بزرگ حاصل شده، مصلحتى كه به سبب آن، ازدواج تشريع شده، تحقق يابد. اما شما از اين بز نر عاريتى بپرسيد كه آيا او از اين حكمت نصيبى برده است يا اين كه با آن اجنبى و بيگانه است؟ از محلل بپرسيد آيا اين زن بيچاره را به عنوان همسرى كه پناهگاه او به هنگام مشكلات باشد گرفته است؟ آيا آن زن، او را به عنوان شوهرى كه در گرفتارى‌ها تكيه گاهش باشد قبول كرده؟ از عقلا بپرسيد كه آيا عقل، شرع و فطرت، كارى را كه محلّل مى‌كند، ازدواج مى‌نامد؟ چرا رسول خدا(ص) مردى از امتش را كه نكاح قانونى صحيحى انجام داده است و درعقدش مرتكب هيچ گونه زشتى و حرامى نشده، لعن مى‌كند؟ چرا پيامبر(ص) چنين فردى را به بز نر عاريتى تشبيه مى‌كند، در حالى كه به اصطلاح، از نيكان و نيكوكاران است؟! چرا زنى كه با محلّل ازدواج كرده، در طول زندگيش مورد سرزنش و ملامت فاميل و همسايه است و چنانچه محلّل جريان را ميان زنها فاش كند سرافكنده است؟ از محلّل