«و كان لأمّ سلمة زوج النبيّ أمة فسرقت مِن قومٍ فأتى بها الّنبيّ فكلّمته‌أمّ سلمة فيها فقال البنيّ (ص): يا أمّ سلمه، هذا حدٌّ من حدود اللّه‌ لايضيّع، فقطعها رسولُ اللّه‌؛

اُمّ سلمه همسر رسول خدا (ص) كنيزى داشت كه سرقت كرده بود، او را نزد پيامبر آورد. اُمّ‌سلمه راجع به او با حضرت صحبت و درخواست گذشت كرد، پيامبر (ص) فرمود: اُمّ سلمه، اين حدّى از حدود اللّه‌ است كه نبايد تضييع شود، پس حضرت دست او را قطع كرد». (١٩)

٣. امام صادق (ع) فرمود: «رسول اللّه‌ (ص) به اُسامة بن زيد فرمود: « (لايشفع في حدٍّ)در حدّ، شفاعت نيست». (٢٠)

٤. شخصى از اُسامه نزد پيامبر شكايت برده بود و اسامه از پيامبر (ص) درخواست گذشت كرد، پيامبر اكرم (ص) به او گفت: (لاتسألنى حاجةً إذا جلستُ مجلس القضاء فانّ الحقوق ليس فيها شفاعة».«اُسامه، وقتى من در جايگاه قضاوت نشستم، از من چيزى مخواه، زيرا در حقوق، شفاعت نيست). (٢١)

ظاهر اين روايت آن است كه در حقوق پس از طرح در محكمه شفاعت نيست، چه حق اللّه‌ باشد يا حق الناس، ولى مقتضاى جمع با روايات ديگر اين است كه در حق اللّه‌ كه از آن تعبير به «حدّ» شد، مطلقاً شفاعت نيست؛ در حق الناس نيز شفاعت نيست مگر با اذن صاحب حق.

(١٩) همان، ج١٨، باب ٢٠ از ابواب مقدمات حدود، حديث١.
(٢٠) همان ، حديث ٢.
(٢١) مستدرك الوسايل، باب ١١ از ابواب آداب قاضى.