١. يكى از كسانى كه كيفيت نماز پيامبر(ص) را با تمام جزئيات آن نقل كرده، ابو حميد ساعدى است كه نامى از قبض نياورده است. اين در حالى است كه اين نقل در حضور ده تن از صحابه صورت گرفته و تصديق حاضران در مجلس را نيز دريافته است. مسأله قبض هم چيز كمى نبوده كه راوى يا راويان حاضر در مجلس از آن غفلت كرده باشند؛ بنابراين، اگر نماز پيامبر با قبض بوده، به طور قطع يكى از آن‌ها به او اعتراض مى‌كرد كه چرا از آن يادى نكرده است.

٢. رواياتى كه براى اثبات سنت بودن قبض به آنها استدلال شده، يا دلالتشان ضعيف است يا سند شان و يا هردو.

٣. اگر قبض يكى از سنت‌هاى نماز به شمار مى‌رود، نبايستى تمام امامان اهل بيت (ع) با آن مخالفت مى‌كردند تا جايى كه آن را از سنت‌هاى مجوسيان به شمار آورند.

٤. مسأله قبض داير بين بدعت و سنت است، مقتضاى احتياط، ترك قبض در نماز است، زيرا در صورت اخذ آن، احتمال حرمت و ارتكاب بدعت وجود دارد به خلاف صورت ترك؛ زيرا ترك قبض ترك عمل مستحب است، و ترك عمل مستحب مانعى ندارد.

٥. جاى شگفتى است كه از فقيهان اهل سنت به هربابى روى مى‌آورند، مگر باب امامان اهل بيت (ع)!