أخرج إليك. فإنّي أجد أذىً في بطني، ثمّ دخل و خرج من باب آخر فأتى محمد بن مسلم الثقفي، فقال له: أيّ شيء تروون عن أبي جعفر(ع) في المرأة لايكون على ركبها شعر، أيكون ذلك عيباً؟ قال محمد بن مسلم: أمّا هذا نصّاً فلا أعرفه، و لكن حدّثنى أبوجعفر(ع) عن أبيه، عن آبائه عليهم السلام عن النبيّ (ص) أنّه قال: «كلّ ما كان في أصل الخلقة فزاد أو نقص فهو عيب»فقال له إبن أبي ليلى: حسبك، ثمّ رجع إلى القوم فقضى لهم بالعيب؛ (٥٣)

از ابن ابى ليلى روايت شده است كه مردى خصم خود را نزد او آورد و گفت: اين مرد اين كنيز را به من فروخت و من وقتى با او خلوت كردم در شرمگاهش مويى نيافتم و گمان كردم كه اصلاً مويى نداشت. ابن أبى ليلى به آن مرد گفت: مردم انواع حيله‌ها را به كارمى گيرند تا اين موها را از بين ببرند، پس از چه ناراحتى؟ مرد گفت: اى قاضى! اگر اين عيب است در مورد آن برايم حكم كن! قاضى گفت: صبر كن، الان برگردم؛ دلم درد مى‌كند. پس از در ديگرى بيرون رفت و نزد محمد بن مسلم ثقفى آمد و به او گفت: از ابوجعفر(ع) در باره زنى كه شرمگاهش مويى ندارد، چه روايت مى‌كنيد؟ آيا آن عيب است؟ محمد بن مسلم پاسخش گفت: درخصوص اين مطلب نصّ خاصى سراغ ندارم؛ ولى ابو جعفر(ع) از پدرش و ايشان نيز از پدرانش، از نبى اكرم (ص) روايت كرده‌اند كه حضرت فرمود: هر چيزى كه در ابتداى خلقت موجود باشد و سپس كم يا زياد گردد، عيب محسوب مى‌شود.

ابن ابى ليلى گفت: همين كافى است. بعد از اين نزد آن گروه برگشت و به عيب بودن مسئله، حكم كرد.

به نظر مى‌رسد كه خصى بودن مرد، بدتر از مو نداشتن كنيز است؛ چون خصى بودن از يك طرف به نابودى نسل مى‌انجامد واز طرف ديگر باعث مى‌شود كه زن، لذّت حاصل از انزال مرد را از دست بدهد.

(٥٣) وسائل الشيعه، ج١٨، ص٩٧ و ٩٨، باب ١ از احكام عيوب، ح١.